Film - Recenzje

"Baranek Shaun" to kolejna animacja ze studia Aardman, w którym animatorzy pracują, używając tradycyjnych metod i narzędzi .

Nowy film Roba Marshalla idealnie wpisuje się w niekończącą się modę na opowiadanie klasycznych baśni od nowa.

"Turysta" to świetny film o sielance zniszczonej w wyniku lawiny niepowodzeń.

"Dzika droga" jest filmem zaskakująco wykoncypowanym, mało drapieżnym i pozbawionym pazura. Zamiast medytacyjnej wędrówki inspirowanej "Wszystko za życie" Seana Penna, reżyser Jean-Marc Vallée proponuje niezobowiązujący spacerek śladami bohaterki "Jedz, módl się, kochaj". Cheryl z "Dzikiej drogi" przemierza wprawdzie 1000 mil szlakiem turystycznym Pacific Crest Trail, ale sprawia wrażenie, jakby myślami znajdowała się na wczasach all inclusive w Egipcie.

"Ziarno prawdy" jest jak ostra zaczepka, która nijak nie pasuje do współczesnej panoramy polskiego kina. Na tę składają się przecież filmy grzeczne, poprawne, ułożone, podporządkowane producentom, układom albo masowym widzom. Pośród nich wszystkich film Lankosza jest jak środkowy palec wyciągnięty w stronę tych, którzy oczekiwaliby od niego poddania się regułom etykiety albo gatunku.

Wielki astrofizyk i kosmolog, jeden z najwspanialszych umysłów naszych czasów, z pewnością zasłużył na kinową biografię. Tej funkcji "Teoria wszystkiego" nie spełnia.

Oglądając "Czarny węgiel, kruchy lód", nie mogłem się nadziwić, że właśnie ten film wygrał ubiegłoroczny festiwal w Berlinie. Owszem, chiński kryminał jest stylowy, reżyserowi sprawnie udało się połączyć konwencję moralitetu doprawioną sporą dawką czarnego humoru, ale doprawdy w tym przypadku trudno mówić o wielkim wydarzeniu. Podejrzewam, że bez nagrody w Berlinie film nigdy nie trafiłby do polskiej dystrybucji.

Takiego filmu rzeczywiście w Polsce jeszcze nie było. Imponuje nie tylko rozmach inscenizacyjny "Hiszpanki", ale także rozpasanie myślowe. Zamiast kolejnej czcigodnej laurki historycznej na temat powstania wielkopolskiego, dostajemy rozwibrowaną, niekiedy wręcz frywolną opowieść o walkach spirytystów.

"Birdman" to pierwszorzędne studium kabotyństwa i ironiczna biografia herosa, który przegrywa pojedynek z własnym ego.

Patrząc na "Grę tajemnic" z polskiej perspektywy, można doznać dużego zawodu. Hollywoodzka wersja przebiegu II wojny światowej niweluje udział Polaków w złamaniu szyfru Enigmy, przypisując wszelkie zasługi jedynie drużynie Alana Turinga. Zaangażowanie naszych rodaków w strategiczne dla przebiegu największych z potyczek XX wieku wydarzeń zostało tu zmarginalizowane.

Tytułowym lewiatanem, legendarnym potworem, wspominanym w kilku miejscach w Starym Testamencie, w filmie Andrieja Zwiagincewa jest Rosja. Strach się bać.

Każda nuta jest jak cios, każdy dźwięk boli niczym kopniak, utwór to runda, koncert urasta do rangi bezpardonowej bitwy na ringu. Z tym, że nie ma przeciwnego narożnika. Muzyk musi się zmierzyć z samym sobą.

Nowy film Ridleya Scotta to wystawne widowisko i – niestety – niewiele więcej.

Olimpijski medal nie maluje świata na złoto. Bracia Schultz, amerykańscy zapaśnicy, medaliści igrzysk w Los Angeles, nadal ćwiczą w zatęchłych, odrapanych salach gimnastycznych, chałturzą na szkolnych apelach i dumają, co dalej zrobić z życiem.

Ewan McGregor, Jacek Koman i Alicia Vikander. To się nie mogło nie udać. A jednak. Głównym grzechem "Son of a Gun" jest jego przeciętność, bo to film ani zły, ani dobry. Taki, który ogląda się bezboleśnie, by zaraz potem zapomnieć o minionym seansie.

Atak hakerski na Sony sprawił, że światło dzienne ujrzało wiele prywatnych maili. W jednym z nich producent Scott Rudin powiedział o Angelinie Jolie, że jest minimalnie utalentowana. Abstrahując od całej afery i tego, że Jolie aktorką jest niezłą, akurat w przypadku jej zdolności reżyserskich Rudin mógł mieć sporo racji.

Może nie wiecie, kim jest Margaret Keane, ale pewnie widzieliście jej obrazy. Nowy film Tima Burtona "Wielkie oczy" to opowieść o tym, jak artystka wybiła się na niezależność.

Stało się – Paddington zadebiutował w kinie i wszedł w XXI wiek. Mogą jednak spać spokojnie ci, którzy z łezką w oku wspominają książeczki Michaela Bonda o sympatycznym przybyszu z mrocznych zakątków Peru. To wciąż ten sam miś. Nie zmuszono go do operacji plastycznej, nie poddano żadnemu retuszowi. Trochę go tylko... odkurzono.

Koniec z błotnistym lasem i najtrudniejszymi wyborami moralnymi, powagą... Czy aby na pewno? W "Pani z przedszkola" Marcin Krzyształowicz porzuca mrok "Obławy", zabawia widza, czasem trochę sobie nawet kpi, ale gdzieś "w środku" nadal najbardziej interesuje go człowiek.

Jeśli ostatnia część "Hobbita" jest porażką, to chciałbym oglądać w hollywoodzkim kinie więcej tak wspaniałych porażek.