Film - Recenzje

Lech Majewski nigdy nie szedł na kompromisy artystyczne, realizuje filmy według własnych, niepodległych zasad. To reguły wolnego twórcy.

Jimmy Conlon (Liam Neeson) przez wiele lat pracował jako zabójca dla nowojorskiego gangstera. Dziś jest zgorzkniałym pijakiem prześladowanym przez upiory przeszłości. Będzie musiał jednak sięgnąć po broń jeszcze raz.

O kuriozalności "Dystansu" świadczy już sam – zaczerpnięty z oficjalnych źródeł – opis fabuły: Trzech porozumiewających się telepatyczną ruszczyzną karłów dostaje od więźnia zadanie – wykraść tytułowy przedmiot, czymkolwiek on jest. Na swojej drodze bohaterowie spotkają m.in. strażnika mutanta podróżującego między wymiarami oraz dymiącą beczkę wygłaszającą haiku po japońsku i kochającą się w kominie.

"Selma" to filmowy portret Martina Luthera Kinga. Rzetelny, szlachetny, ale jednocześnie zbyt pomnikowy. Trudno się nim przejąć.

Nie ma wątpliwości, że "Motyl Still Alice" pozostanie w naszej pamięci głównie za sprawą oscarowej roli Julianne Moore. Na szczęście reżyserski duet Richard Glatzer – Wash Westmoreland (pierwszy z nich zmarł niespełna miesiąc temu) miał w zanadrzu jeszcze kilka atutów, dzięki którym ich film okazuje się szlachetniejszy niż telewizyjne wyciskacze łez.

"Violet" to film ambiwalentny, kapryśny, wewnętrznie sprzeczny. Ale taka była cena za reżyserską próbę zrozumienia umysłu i emocji nastolatka.

Dla Grzegorza Królikiewicza należałoby stworzyć specjalną kategorię filmową. Twórca "Sąsiadów" ustanowił własne zasady, pozostaje im wierny.

Philip Gröning przeszedł długą drogę od czasu, gdy w 1992 roku wzburzył niemiecką opinię publiczną za sprawą skandalizujących "Terrorystów".

Chilijscy filmowcy mają ostatnimi czasy coraz więcej powodów do radości. Dowodem wchodząca na ekrany kin "Gloria" Sebastiana Lelio.

Ma 35 lat na karku i ledwie trzy pełnometrażowe filmy w dorobku, a już wyrasta na jednego z najbardziej intrygujących twórców młodego pokolenia. Pochodzący z RPA Neill Blomkamp uniknął właśnie pułapki, którą kilka lat temu poniekąd sam na siebie zastawił.

Jeszcze zanim zaczął się pokaz prasowy "Coś za mną chodzi", jeden ze starszych krytyków westchnął: "Ja nie lubię horrorów". Po seansie nie miał chyba powodów do narzekań.

Realizacja "Kopciuszka" wymagała chyba nieco odwagi. W czasach, gdy standardy baśniowych opowieści wyznaczają "Shrek", "W głębi lasu" i serial "Dawno, dawno temu", gdy bez znajomości dzieł Freuda i Bettelheima trudno o nowych produkcjach dyskutować, wyreżyserowany przez Kennetha Branagha film wygląda, no cóż, jak z innej bajki.

W mnogości filmów o finansowych przekrętach – i nie mówimy o kryzysie i bankierach pokroju Gordona Gekko, lecz o zwyczajnych złodziejaszkach z apetytem na wielką kasę – "Focus" prawdopodobnie by przepadł, gdyby nie instynktowna sympatia, jaką obdarzamy głównych bohaterów. A ci są mimo wszystko postaciami raczej szemranymi.

Wchodzący na nasze ekrany brytyjski film "Dumni i wściekli" pokazuje, w jakim kierunku zmierza dziś kino spod znaku LGBTQ.

Nie mam do nowego filmu Małgorzaty Szumowskiej dystansu, ponieważ w ogóle nie mam dystansu do jej kina. Ale czy krytyk w ogóle powinien być zdystansowany i obiektywny? Czy to możliwe?

Wampiry ludziom już spowszedniały.

Trudno powiedzieć, jaki głos podpowiedział Marjane Satrapi pomysł na ten film, ale należałoby go w porę uciszyć.

Rzadko udaje się jeszcze czymkolwiek zaskoczyć mnie w kinie. Mam wrażenie, że widziałem już wszystko. I chodzi zarówno o ekstrema, jak i ascetyzm, pełna rozpiętość. Po obejrzeniu filmu "O koniach i ludziach" byłem jednak prawdziwie zdumiony i w zasadzie cały czas nie potrafię się z tego stanu otrząsnąć. Zaskoczenie na dobre i na złe. Ale nie tylko w niespodziance kryje się siła osobliwego dzieła.

W Stanach Zjednoczonych najnowszy film Clinta Eastwooda stał się tematem gorącego politycznego sporu, ale sam reżyser od kontrowersji się dystansuje. Dla niego "Snajper" to okazja do opowiedzenia, jak wojna wpływa na życie jednostki. I to konkretnego żołnierza – podstawą scenariusza były bowiem wspomnienia Chrisa Kyle'a, najskuteczniejszego snajpera w historii Navy SEALs.

"Kebab i Horoskop" oglądałem po raz pierwszy na festiwalu w Karlovych Varach. Obok mnie siedziała przyjaciółka, której trudno odmówić poczucia humoru, jednak podczas seansu ja śmiałem się głośno, tymczasem sąsiadka milczała. Ta dychotomia w reakcjach widzów oddaje najlepiej charakter niecodziennego debiutu. Ktoś, komu bliska jest konwencja groteski i surrealistycznego żartu, będzie "Kebabem i Horoskopem" zauroczony, pozostali prawdopodobnie pozostaną obojętni.