Film - Recenzje

Bracia Dardenne, czołowi lewicowcy europejskiego kina, biorą na tapet największą współczesną bolączkę kontynentu: strach przed islamizacją.

W ostatnich tygodniach internet żył cokolwiek wydumanym konfliktem między starą gwardią zasłużonych filmowców a Marvelem. Cały spór zaczął się od zarzutu Martina Scorsesego, że filmy MCU to bardziej park rozrywki niż kino. Trudno zatem o większą ironię, gdy ten sam Scorsese daje nam teraz swoje "Avengers".

Meryl Streep, Gary Oldman i Antonio Banderas w obsadzie. Steven Soderbergh jako reżyser. Film pokazujący czym była afera "Panama Papers" po raz kolejny uzmysławia, że w przypadku słabego scenariusza 2+2 nie zawsze równa się 4.

W ostrej satyrze czołowej macedońskiej reżyserki Teony Strugar Mitewskiej kobieta zabiera facetom ulubioną zabawkę. Krzyż. I rozpętuje się piekło.

Wyróżniony w Cannes nagrodą za scenariusz i Queerową Palmą "Portret kobiety w ogniu" łatwo zamknąć w szufladce kina LGBT. Byłoby to jednak krzywdzące dla dzieła tak brawurowo łamiącego schematy i gatunki.

Nie trzeba "Opowieści podręcznej" ani sztafażu science fiction. Piekło kobiet trwało i trwa, jak świat długi i szeroki. W nagrodzonej w Cannes "Wysokiej dziewczynie" Kantemira Bałagowa okrutną dystopiczną scenerię, skrajnie nieprzyjazną kobietom, tworzy Leningrad po niemieckiej apokalipsie.

Konflikt, który zelektryzował świat. Gwiazdorska obsada. Wysokie walory produkcyjne. To wręcz niewiarygodne, że z tego wszystkiego nie dało się wykrzesać żadnej iskry.

Nie przejdziecie obok tego filmu obojętnie, nawet gdy nie jesteście fanami komiksu. Co więcej, "Jokera" oglądać można w oderwaniu od wszystkich opowieści rysunkowych. I tak, to prawda – po dziesięciu latach, jeśli ktoś obudzi was w nocy i zapyta o najlepszą rolę Joaquina Phoenixa, bez wahania wskażecie na ten film. A im bardziej potraficie się zagubić w rzeczywistości, tym bardziej jest to dzieło dla was.

Twórcy polskiej wersji „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” odbili się od oryginału na tyle inteligentnie, że w historię już znaną, wciągamy się. Bo to bardziej opowieść o nas, mieszkających tu, nad Wisłą, niż przeszczep całkiem zabawnego komediodramatu z Włochami w tle.

"Hegel powiada gdzieś, że wszystkie historyczne fakty i postacie powtarzają się, rzec można, dwukrotnie. Zapomniał dodać: za pierwszym razem jako tragedia, za drugim jako farsa". Słowa Karola Marksa idealnie oddają charakter filmu Radu Jude o rekonstrukcji masakry w Odessie.

Czy to nie symboliczny znak czasów, że dwa jak dotąd najlepsze filmy roku, "To my" Jordana Peele'a i "Parasite" Bonga Joon-ho, to bliźniacze horrory o wykluczeniu społecznym?

Kolejna kinematografia "wstaje z kolan", kolejny film o pedofilii w Kościele trafia na polskie ekrany. Jednak "Dzięki Bogu" nie jest epigoński względem "Kleru" i "Tylko nie mów nikomu".

Ten film – zdaniem niektórych publicystów – miał doprowadzić do upadku rządu PiS. Sam reżyser podgrzewał przed premierą atmosferę, że stacje telewizyjne boją się emitować reklam "Polityki"… Tymczasem okazuje się, że z dużej chmury mały deszcz, a jedyne co ten film może obalić, to naiwną wiarę, że Patryk Vega jest w stanie nakręcić coś dobrego.

Morderczy klaun Pennywise powraca, ale nie on jest tu najstraszniejszy. Reżyser Andy Muschietti znów bezbłędnie odczytuje prozę Stephena Kinga.

Kino pełne jest fikcyjnych i prawdziwych historii bohaterów dokonujących niemożliwego. Dowodów nie trzeba szukać daleko. Najbardziej inspirującą postacią tego sezonu nie jest jednak żaden Spider-Man, ani nawet nie Maradona czy Pavarotti. Jest nią niepozorna Brytyjka Tracy Edwards.

Melomani wskazują raczej na Enrico Caruso, ale w masowej wyobraźni to Luciano Pavarotti funkcjonuje jako największy tenor wszech czasów. Reżyser Ron Howard nie zamierza z tym polemizować. Proponuje nie tyle biografię, ile hagiografię.

W głośnym dokumencie Asifa Kapadii piłka jest okrągła, a Maradonów jest dwóch. Przynajmniej taką tezę forsuje reżyser, który w wywiadach nie bez racji określa swój film mianem sportowo-gangsterskiego.

Kiedy francuska komedia zarabia na świecie ponad 170 milionów dolarów, próba zdyskontowania sukcesu jest kwestią czasu. Sequel przeboju "Za jakie grzechy, dobry Boże?" nie ma już świeżości oryginału, ale całkiem zgrabnie odwraca tamtejszy pomysł na lejtmotyw.

Nowy film Ariego Astera, który raptem przed rokiem zadebiutował głośnym "Dziedzictwem. Hereditary", jest jeszcze lepszy od poprzednika. To fascynująca wiwisekcja toksycznego związku pod płaszczykiem niezwykłego horroru rozegranego w pełnym słońcu.

"Nie sądziłem, że tego lata będę musiał ratować świat", mówi wyraźnie rozczarowany Peter Parker. Niestety, o ile politycy nie mają wakacji tylko przed jesiennymi wyborami, o tyle superbohaterowie nie mają ich nigdy.