Film - Recenzje

Najbardziej bombastyczny, spektakularny, naszpikowany gwiazdami – dziesiątą rocznicę Marvel Cinematic Universe (MCU) studio Disneya obchodzi z hukiem. Ale "Wojna bez granic" jest pod wieloma względami rozczarowaniem.

Znakomita "Śmierć Stalina" przypomina wariację na temat kultowego skeczu Monty Pythona pod tytułem "Słynne historyczne zgony". Skojarzenia z twórczością brytyjskiej grupy wzmacnia fakt, że w jednej z głównych ról, radzieckiego ministra spraw zagranicznych Mołotowa, oglądamy Michaela Palina. Duch Pythonów unosi się jednak przede wszystkim nad przenikającym film Armando Iannucciego humorem, który stanowi perfekcyjną syntezę dosadności i wyrafinowania.

Spójrzmy prawdzie w oczy: Wes Anderson schodzi na psy. Reżyser, doskonale sprawdzający się w kameralnych filmach pokroju „Rushmore” czy „Moonrise Kingdom”, od pewnego czasu staje się ofiarą własnej megalomanii.

"Ciche miejsce" to sprawnie zrealizowany horror. Ale objawieniem gatunku trudno go nazwać.

Nowy film cenionej tunezyjskiej reżyserki Kaouther Ben Hanii przynosi adekwatny do naszych czasów obraz systemowego uprzedmiotowienia kobiet i gwałtu, który jest tak prywatnym dramatem, jak i publicznym problemem.

Piękny film Carli Simón to opowieść o dziecięcym przeżywaniu żałoby. Pozbawiona sentymentalizmu i emocjonalnego szantażu.

"Player One", nowy film Spielberga to kapitalna rozrywka, a jednocześnie okazja, by zastanowić się, czy popkultura budowana na nostalgii ma jeszcze sens.

Dokumentacja wojny domowej w Syrii jest niezwykle trudna, ale ambitni filmowcy nie składają kamer. Najnowszy dowód już w polskich kinach.

Pozornie Jagoda Szelc chce osiągnąć w swoim filmie to samo, co Michael Haneke: wstrząsnąć widzami i na ich oczach doprowadzić do zagłady świata, z którym się identyfikują. O ile jednak wizję słynnego Austriaka przepełniał nihilizm, o tyle polska debiutantka widzi w tej apokalipsie paradoksalną szansę na narodziny nowej, lepszej rzeczywistości – pisze o głośnym debiucie "Wieża. Jasny dzień" Piotr Czerkawski

Podobno Michael Haneke zwykł zapowiadać swoje filmy słowami: "Życzę państwu niemiłego wieczoru". W przypadku "Happy Endu" zaklęcie to traci swą przewrotną moc. Zamiast gniewu i ożywczej irytacji, najnowsze dzieło Austriaka prowokuje jedynie wzruszenie ramion.

Znaki zapytania w oczach i niepokój w sercach fanów serii o "Pitbullu" były jak najbardziej zrozumiałe. Nie jest bowiem tak, że wszystko, co do swych rąk weźmie Władysław Pasikowski, zamienia się w złoto. Z kolei "Niebezpieczne kobiety", ostatni dotychczasowy film z serii, nie były tak złe jak twierdzili hejterzy, ani tak dobre, jak wynikałoby z frekwencji w kinie. Z "Pitbulla" zrobił się przedmiot kultu, a kilkumilionowa frekwencja jest sprawą tak pewną, jak to, że o tym, co zrobił Pasikowski, będzie mówić się długo.

Spore zaskoczenie: ze zużytych schematów i wytartych klisz da się jeszcze zlepić całkiem świeży i zabawny materiał.

Tonya Harding funkcjonowała dotąd w popkulturze jako synonim niesportowego zachowania i braku skrupułów w dążeniu do sukcesu. Nominowany do trzech Oscarów film rozgrzesza antybohaterkę. I nie zamierza za to przepraszać.

Debiutancki film Grety Gerwig ujmuje niewymuszonym humorem, pozbawionym fałszu spojrzeniem na wiek dorastania, a przede wszystkim wiarygodnym portretem pokoleniowego konfliktu.

Rzadka sytuacja: na ekranach mamy właśnie dwa wybitne filmy skoncentrowane wokół tematyki rozwodu i przemocy domowej, które jednak uciekają od doraźnej publicystyki. To „Niemiłość” Andrieja Zwiagincewa i „Jeszcze nie koniec” Xaviera Legranda.

"Nić widmo" stanowi przekonujący dowód na to, że wszystko, czego ostatnimi czasy dotknie Paul Thomas Anderson, zamienia się w złoto. Opowieść, która w innym wypadku okazałaby się standardową love story, w ręku amerykańskiego twórcy stanowi jednocześnie perwersyjną i ujmująco niewinną fantazję o zrodzonym w bólach szczęściu.

Patryka Vegi można nie lubić – nie trzeba specjalnie długo szukać pretekstu. Nie można mu jednak odmówić, że potrafi wiarygodnie przedstawić spektakl, który rozgrywa się między bohaterami mafijnego i policyjnego świata. Warszawscy prokuratorzy, z którymi rozmawiałem, zdumieni byli, jak blisko prawdziwego języka, sposobu zachowania oraz z jak wieloma detalami odtwarza prawdziwe wydarzenia i postaci.

Donald Trump w iście zawrotnym tempie wyrósł na czołowy czarny charakter Hollywoodu. Tylko w ten weekend do polskich kin wchodzą dwa głośne tytuły o wymowie antytrumpowskiej. Jednak „Kształt wody” czyni przytyki pod adresem 45. prezydenta USA w formie o wiele bardziej aluzyjnej niż „Czwarta władza”, pozostając nade wszystko uniwersalną fantazją o dobrym Innym.

W nominowanej do Oscara „Czwartej władzy” Steven Spielberg przywołuje jeden z przełomowych okresów w historii Stanów Zjednoczonych. Ale przeszłość służy reżyserowi przede wszystkim za lustro, w którym ma się przejrzeć współczesne społeczeństwo.

"Czarna Pantera" to jeden z najważniejszych filmów zrealizowanych w ramach Marvel Cinematic Universe.