Film - Recenzje

Trudno chyba wyobrazić sobie coś bardziej niefilmowego niż półtoragodzinna rozmowa dwóch mężczyzn, której istota obraca się wokół problemów lingwistycznych i próby precyzyjnego definiowania otaczającej rzeczywistości. Ale czy aby na pewno?

"Sin City: Damulka warta grzechu" – sequel ekranizacji kultowego komiksu Franka Millera o Mieście Grzechu to niestety bolesne rozczarowanie.

Nawet jeśli "Droga wolna!" jest spóźniona w stosunku do kontestacji o ponad pół wieku, to i tak pojawiła się w polskim kinie wcześniej niż wiele innych zjawisk i tematów dawno już przez Zachód przerobionych.

Skandynawskie komedie wywołują we mnie ambiwalentne uczucia. Wyzwolone obyczajowo, operujące nieco absurdalnym poczuciem humoru, są zwyczajnie mało zabawne, a pocieszni, niezdarni bohaterowie jakoś nie chcą być ani wzruszający, ani śmieszni. Może chodzi o różnicę kultur, może to tylko moje subiektywne odczucia, tak czy inaczej szwedzki komizm jest tylko odrobinę lepszy od niemieckiego, a niemieckie żarty filmowe są, jak wiadomo, najgorsze na świecie.

Z filmami peanami na cześć miast jest jeden zasadniczy problem: często fałszują rzeczywistość, pokazując tylko pozytywne strony metropolii, o których opowiadają.

Mistrz Hayao Miyazaki opuszcza wykreowaną przez siebie krainę bogów na rzecz ogarniętej faszystowską gorączką Japonii. Nieco zaskakująca wolta stylistyczna bynajmniej nie niweluje jednak zalet dotychczasowego stylu reżysera. "Zrywa się wiatr" to poruszająca przypowieść o jednostce, która stała się ofiarą dziejowej zawieruchy.

Fascynacja codziennością, atmosferą letniej beztroski i podsłuchanymi ukradkiem strzępami rozmów między bohaterami pozwala zestawić "W jego oczach" Brazylijczyka Daniela Ribeiro z dokonaniami Érica Rohmera.

"Wyjątki z dekalogu" Søren Kragh-Jacobsen oparł na popularnej w Danii sztuce "Godzina rysia". Chociaż twórca jest jednym z sygnatariuszy Dogmy ‘95, pamiętnego manifestu skandynawskich filmowców, jego film nie potrafi się odciąć od teatralnych korzeni.

"Rock the Casbah" to kolejna narracja wojenna z Izraela, która pokazuje bezsens konfliktu żydowsko-arabskiego.

Pełnometrażowy debiut Carlosa Marquesa-Marceta mógłby posłużyć za piękną ilustrację tej popularnej piosenki grupy Myslovitz. Tyle że samotność wygrywają tutaj nie tyle kolejne jej takty, co raczej powtarzające się sygnały nieodebranego połączenia na Skypie.

Nakręcony za grosze film "Blue Ruin" to prawdziwy triumf kina niezależnego.

Ekranizacja poczytnej powieści Lois Lowry z 1993 roku zakłada, że prymarnymi cechami człowieka są emocje i wspomnienia. Pytanie tylko, dlaczego tych pierwszych w filmie nie uświadczymy, a tych drugich z seansu nie wyniesiemy?

"Magia w blasku księżyca" to jeden z bardziej gorzkich filmów Woody'ego Allena w ostatnim czasie i zarazem świadectwo jego niewiary w sztukę iluzji. A więc w kino.

"Wróg", film kanadyjskiego reżysera Denisa Villeneuve'a bliski jest misternemu szyfrowi, do którego zdekodowania potrzebne są odpowiednie narzędzia, a zostają one oglądającemu wręczone, choć nieśmiałym gestem, dopiero po zakończeniu seansu.

"Bobry" Huberta Gotkowskiego nie zmienią biegu niezależnego kina w Polsce, ale są kolejną całkiem sympatyczną próbą zastąpienia środków potrzebnych do realizacji profesjonalnego kina abstrakcyjnym poczuciem humoru, groteską czy absurdalną grą skojarzeń. "Bobry" to także tęsknota za poprzednimi dekadami znaczonymi w Polsce boomem zespołów rockowych i punkowych.

"Violette" wygląda, jakby reżyser Martin Provost, chcąc być niezależny, obawiał się brawury lub skandalu.

Odkąd pamiętam, nie znosiłem w kinie bohaterów, którzy posiedli wiedzę tajemną, ale nie dzielili się nią z ludzkością. Taka właśnie jest Lucy (Scarlett Johansson trzymająca ten film w ryzach), która potrafi korzystać z 20 proc. swojego mózgu (my potrafimy tylko z kilkunastu), a liczba ta cały czas rośnie.

Dlaczego, gdzie i skąd – tych pytań nie powinni zadawać sobie widzowie trzeciej części "Niezniszczalnych". Poziom absurdu i niedorzeczności przekroczył tu znane limity.

"Epicentrum" to jeden z tych filmów, które przemkną przez ekrany, nie robiąc na widzach najmniejszego wrażenia. Przynajmniej w Polsce – w Stanach może się nawet spodobać, bo to specyficznie amerykańskie kino propagandowe.

Po świetnym "Mundialu. Gra o wszystko" Michał Bielawski ponownie podejmuje sportowy temat. Bohaterami dokumentu "Drużyna" są polscy siatkarze.