Film - Recenzje

Nie specjalizuję się w martyrologii. Nie oczekuję od kina objawiania prawdy, a od adaptacji filmowych – wierności pierwowzorom. Wolę kreację od relacji i cudzysłów od dosłowności. Czy tym samym mogę nie odpowiadać na pytanie: "Czy Gliński wielkim ekranizatorem Kamieni na szaniec był"? – pisze Magdalena Felis w Stopklatce.

"Co jest grane, Davis?" to film pozbawiony choćby jednej fałszywej nuty. Kolejny szlagier w dorobku braci Coen stanowi błyskotliwą wariację na nurtujące ich zazwyczaj tematy.

"Scena zbrodni" Joshuy Oppenheimera przekracza granice dokumentu. Historia jest okrutna, forma dwuznaczna. Do końca seansu miałem nadzieję, że chodzi o mistyfikację.

Po projekcji filmu "Non-stop" nieprędko wsiądziecie na pokład samolotu bez uprzedzeń i podejrzliwości w stosunku do innych pasażerów lotu.

George Clooney opowiada prawdziwą historię "Obrońców skarbów", którzy przemierzali Europę w poszukiwaniu zagrabionych przez Hitlera dzieł sztuki.

Trzydziestoparoletniemu Henrikowi z pewnością przydałby się doradca pokroju Humphreya Bogarta, który udzielał rad fajtłapowatemu Woody'emu Allenowi w filmie "Zagraj to jeszcze raz, Sam". Kłopot w tym, że gwiazdor "Casablanki" chętniej spuściłby pewnie bohaterowi "Mężczyzny prawie idealnego" tęgie lanie.

Porażka w rodzaju talent show z rodzimej telewizji – właśnie to zwiastuje polski tytuł filmu Davida Frankela. Na szczęścia, kryją się pod nim rzeczy znacznie ciekawsze.

W "72 godzinach" irytuje nie tyle nieudolność samego filmu, ile upajanie się nią reżysera. Efekt przypomina wydane z pompą, ale mało gustowne przyjęcie, na którym nie bawi się dobrze nikt poza organizatorem.

"Rodzinka nie z tej Ziemi" nie jest animacją, którą moglibyśmy się pochwalić w Kosmosie. Na Ziemi zresztą też. W filmie Cala Brunkera na rasę ludzką składają się wyjątkowo głupiutkie i wredne jednostki.

Zmontowany ze sprytem zwiastun "Tajemnicy Filomeny" intencjonalnie pomija kluczowy element fabuły i istotny punkt wyjścia do dalszych rozważań o filmie. Otóż dziecko Filomenie Lee ukradły zakonnice z irlandzkiego klasztoru, o czym trailer milczy.

Historia o utalentowanym, ale nieśmiałym pechowcu, którego życie wywraca do góry nogami przypadek. Brzmi znajomo? Powinno, bo film Davida Frankela jest oparty nie tylko na faktach, ale i na jednym z ulubionych i nieustannie wykorzystywanych kinowych schematów. "Masz talent" to produkcja równie przeciętnej urody, co jej główny bohater, kochający operę pracownik sklepu z telefonami, Paul Potts. Ale podobnie jak on niezwykle sympatyczna.

Ani bluźnierczy, ani inteligentny – "Jezus mnie kocha" to film całkowicie pozbawiony stylu.

W "Aniele śmierci" Natalia Oreiro idzie w tango z doktorem Mengele.

Film Ritesha Batry to pocztówka z Bombaju, na której figurują oryginalne zdjęcie i ograna treść.

To jeden z tych filmów, który chce sprawić, by dorosły widz poczuł się w kinie jak dziecko. Wszystko tu jest piękne, bajkowe i po części znane. Oglądając, trudno się połapać, czy klimatowi filmu Akivy Goldsmana bliżej do powieści Charlesa Dickensa, wiktoriańskich historii o Draculi czy "Opowieści z Narnii".

Może się wydawać, że to opowieść o abstrakcyjnym dla nas świecie przyszłości, w którym ludzie rozmawiają z maszynami, ale szybko staje się jasne, że przede wszystkim to historia o relacjach.

Zapowiadała się porządna hollywoodzka produkcja z żelazną obsadą (obok reżysera George Clooney, grają Matt Damon, Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin, Bob Balaban i Cate Blanchett). Najwyraźniej celem było połączenie "Bękartów wojny" (pozbawionych jednak zbawiennej ironii) z Indianą Jonesem i klasycznymi komediami o tym, jak to na wojence ładnie. Wyszło niestrawnie i patetycznie.

"Stąd do wieczności" to bodaj najsłynniejsza scena erotyczna Hollywood lat 50. Burt Lancaster namiętnie całuje wśród fal filigranową Deborah Kerr. Nie znajdziemy chyba ani jednego rankingu na najważniejsze pocałunki w dziejach kina, w których "Stąd do wieczności" nie zajęłoby miejsca na podium.

"Matterhorn" to katastrofalnie nieudana ekspedycja w rejony kina arthouse'owego. Film Diederika Ebbingego miał się znaleźć na szczycie, lecz w rzeczywistości osiągnął tylko artystyczne dno.

"Wykapany ojciec", remake kanadyjskiego komediodramatu sprzed trzech lat (reżyser był zresztą ten sam: Ken Scott), to historia trzydziestoparoletniego Davida Wozniaka, który w młodości był zaskakująco hojnym dawcą nasienia, a po latach dowiedział się, że jest biologicznym ojcem 533 dzieci.