Film - Recenzje

Piotr Stasik za jednym energicznym zamachem wypełnia kilka luk pozostawionych przez rodzime fabuły. Dokument o wakacyjnej wyprawie znanego fotografa Tadeusza Rolkego i jego młodego ucznia sprawdza się jednocześnie jako kino drogi, opowieść o dojrzewaniu i hymn na cześć męskiej przyjaźni

Z żartów w "Wypisz, wymaluj… miłość" śmieją się głównie bohaterowie tego filmu. Ale robią to tak przekonująco, że i widzowi ich nastrój szybko się udziela.

Dzięki przypadkowemu zrządzeniu losu "Mandarynki" wchodzą na nasze ekrany bogatsze o ciekawy kontekst interpretacyjny.

Wprost trudno uwierzyć, że autor konwencjonalnego "Combat Girls" poważył się na tak straceńczą szarżę. Podjęte przez Davida Wnendta ryzyko w pełni się jednak opłaciło. "Wilgotne miejsca" to list miłosny do dziury w dupie, najpiękniej obrzydliwy film od czasu "Różowych flamingów" Watersa i apoteoza świata, któremu puściły zwieracze przyzwoitości.

Quentin Tarantino stawia Briana Trencharda-Smitha w poczet swoich ulubionych kinowych twórców, którzy wywarli na niego największy wpływ. Lepiej jednak dla niego, aby nie inspirował się ostatnim filmem angielskiego reżysera, przeciętnym i dość nudnym.

Jedyną gorszą rzeczą od chorowania na raka jest mieć dziecko z nowotworem – mówi główna bohaterka tego filmu. Tak, "Gwiazd naszych wina" zaczyna się ostro i konkretnie. Ale co z tego, skoro reżysera interesują łzy widzów, a nie bohaterów?

"Na skraju jutra" to apokaliptyczne science fiction, które sprytnie udaje film z ambicjami. Ale to tylko gra pozorów – spektakularna i chwilami nawet trzymająca w napięciu akcja skrywa bowiem banalną i zbudowaną z klisz fabułę.

Tytuł tego filmu właściwie załatwia sprawę: brzmi niczym tania podróbka, nawet bez nachalnych skojarzeń z filmem "Ona" Spike'a Jonze'a, który po stokroć bardziej stylowo i zmysłowo mierzył się z podobnym problemem.

"Eastern Boys" Robina Campillo przekracza granice dokumentalnej rejestracji dworcowego życia. Cinema verite flirtuje z kryminałem, ten zaś łączy się z melodramatem.

Niezbyt elegancki tytuł recenzji, to i tak najdelikatniejsze określenie bohaterów "Miliona sposobów, jak zginąć na Zachodzie".

Niby o zmarłych nie mówi się źle, ale w tym wypadku warto było zrobić wyjątek. To mroczna strona Yves'a Saint Laurenta domaga się drobiazgowej analizy.

Jurij Gagarin skomentował widok Ziemi widzianej z kosmosu serią ekstatycznych okrzyków. Niestety, biografia słynnego Rosjanina nie ma szans, by wzbudzić równie intensywne emocje.

Moda na rewitalizowanie klasycznych baśni trwa. Tym razem wytwórnia Disneya wzięła na warsztat własną wersję "Śpiącej królewny", ale wydarzenia pokazuje z punktu widzenia Diaboliny, złej czarownicy, która na księżniczkę Aurorę rzuciła potężną klątwę.

Magikowi rozsypały się karty, żongler upuścił piłeczki, iluzjonista przeciął ponętną asystentkę na pół. Zdaje się, że Terry Gilliam nie ma już w kapeluszu żadnego królika. Dowodem jest nieudana "Teoria wszystkiego".

Rodzima krytyka postawiła na "Karuzeli" krzyżyk, nie dostrzegając w niej uniwersalnych wartości, o których z kolei przekonany jest międzynarodowy agent filmowy z Włoch, zapraszający film na Marché du Film podczas tegorocznej edycji festiwalu w Cannes. Komu wierzyć?

Sport był zawsze blisko polityki. Kilka pokoleń polityków snobuje się na znawców sportu, wielu sportowców marzy o nieźle płatnej politycznej emeryturze. Dokument Michała Bielawskiego "Mundial. Gra o wszystko" opowiada jednak o czymś innym. Mówi o sporcie, który stał się polityką.

Poczciwy brytyjski listonosz i jego kot powracają – tym razem nie tylko żeby roznosić przesyłki, ale też… podzielić rodziny. Tak dużego dysonansu między rozrywką dla dzieci i dorosłych nie pamiętam od czasu Kasztaniaków.

Reżyser "Powiem ci wszystko" realizuje groźbę zawartą w tytule. Od pierwszych scen bombarduje nas bełkotliwym słowotokiem, w którym poczucie bezradności łączy się z aurą cynizmu.

Po spektakularnym odświeżeniu serii z mutantami w roli głównej przez Matthew Vaughna w "X-Men: Pierwszej klasie" w 2011 roku, stołek reżyserski "Przeszłości, która nadejdzie" zajął znowu odpowiedzialny za pierwsze dwie części sagi Bryan Singer. Wraz z nim wróciła niemal cała oryginalna obsada (z Patrickiem Stewartem iIanem McKellenem na czele), by po raz kolejny uratować ludzkość przed nieuchronną zagładą.

Wyobraźcie sobie parodię survival-horroru, w którym w południowoeuropejskim lesie stado krów próbuje przetrwać polowanie, jakie urządził na nie psychopatyczny myśliwy. Trup ścieli się gęsto, krew leje się obficie. Zabawne? Tak mogła wyglądać "Bella Mia", gdyby tylko reżyser wykazał się inwencją i ironią.