Film - Recenzje

"Jaskółka", pełnometrażowy debiut Bartosza Warwasa rozczarowuje tym bardziej, że mamy przecież do czynienia z autorem przebojowego "MC. Człowieka z winylu".

Xavier Dolan nie zamierza osiąść na laurach, szuka własnego języka, ciągle się rozwija. "Tom" jest wciąż niedoskonałym, ale zdecydowanie najciekawszym tytułem w dotychczasowej biografii reżysera.

W "Obywatelu roku" pęka cienka nić, na której trzymają się ład i porządek norweskiego społeczeństwa. Doświadczająca tragedii jednostka buntuje się przeciwko prawu panującemu w (pozornie) doskonale urządzonej społeczności i egzekwuje sprawiedliwość na własną rękę w myśl zasady "oko za oko".

Sześćdziesiąt lat po swoim debiucie król potworów wraca na ekrany kin. Efekt chwilami jest imponujący, ale fani Godzilli będą tęsknić za aktorami w gumowych kostiumach.

Canneński festiwal lubi spektakularne otwarcia. Kiedy w pierwszy dzień tego międzynarodowego święta kina na czerwonym dywanie pojawia się ekipa złożona z gwiazd, w medialnych oczach pojawia się dodatkowy błysk. Jednak w tym roku ekscytację towarzyszącą premierze długo wyczekiwanej filmowej biografii księżnej-aktorki Grace Kelly szybko gaszą pierwsze recenzje filmu. "Grace księżna Monako" Oliviera Dahana to wręcz niemoralna w swoim przepychu katastrofa.

Gigantyczny japoński potwór Godzilla znów wyłania się z odmętów oceanu, lecz zamiast niszczyć ludzkość, dostarcza jej rozrywki.

Deng Xiaoping poproszony podczas rewolucji kulturalnej o wygłoszenie samokrytyki odpowiedział: "Jestem już stary i głupi". Po obejrzeniu filmu "Chore ptaki umierają łatwo" czuję się jak nieszczęsny Deng. Za stary i za głupi na tego rodzaju "arcydzieła". A może właśnie jest odwrotnie? Może zostało jeszcze trochę zdrowego rozsądku?

"Transcendencja", reżyserski debiut Wally'ego Pfistera, może zrobić wrażenie starannie zaplanowanymi kadrami i solidnym aktorstwem gwiazdorskiej obsady. Niestety, jako ostrzeżenie przed nadmiernym zaufaniem, jakim obdarzyliśmy nowoczesne technologie, zupełnie się nie sprawdza.

"Szukając Vivian Maier" to nostalgiczna ballada o spóźnionej eksplozji pewnego talentu.

"Powstanie warszawskie" zapisze się w historii polskiego kina nie tylko jako pierwszy na świecie dramat non-fiction, lecz także pierwszy film o wydarzeniach 1944 roku, w którym najważniejsze jest życie codzienne, a nie walka i śmierć za ojczyznę.

"Casanova po przejściach" przypomina ilustrację słynnego bon motu Woody'ego Allena: "Nie znam pytania, ale na pewno seks jest odpowiedzią".

Dzieciaki z "Lekcji harmonii" nie miałyby wstępu do "Klasy" Laurenta Canteta.

"Diabelskie nasienie" to film, który stawia pod znakiem zapytania sens oglądania współczesnych horrorów. Nie dlatego, że to tak zły film, lecz dlatego że jest tak boleśnie pozbawiony jakichkolwiek oryginalnych elementów.

Hipster przeszedł na drugą stronę tęczy. Zestarzał się w rytmie stroboskopowo migotliwych czasów. Wczorajsze spodnie rurki dzisiaj są dzwonami – trudno nadążyć za modą.

Pierwszy kwadrans nowego filmu Jamesa Graya jeszcze nie zdradza, że przekroczenie progu sali kinowej zakończy się dla posiadacza biletu rozczarowaniem nie mniejszym niż pierwsze spojrzenie Ewy Cybulskiej na górujący nad Ellis Island smętny zwiastun rychłej beznadziei, Statuę Wolności.

Włoskie kino od dawna ma obsesję na punkcie cudu. Zjawiska nadprzyrodzone traktuje na przemian z podziwem i drwiną.

"Medicus" próbuje opowiedzieć za dużo historii i pomieścić zbyt wiele wątków. A jednak filmowi Philippa Stölzla warto poświęcić trochę uwagi.

Citius, altius, fortius – szybciej, wyżej, mocniej. Olimpijska maksyma z pewnością przyświecała twórcom drugiej części "Niesamowitego Spider-Mana", ale na szczęście efektowne pojedynki i rozpędzona akcja nie przysłaniają fabuły.

"Imigrantka" Jamesa Graya szamocze się między kinem stereotypów a kinem z ambicjami. Z tej wojny zwycięsko wychodzi jedynie Marion Cotillard, broniąc swoją bohaterki przed jednowymiarowością.

Tytułowe Brick Mansions to uosobienie cywilizacyjnej apokalipsy – dzielnica, do której nie dociera ani ręka sprawiedliwości, ani jej egzekutor, czyli biały anglosaski mężczyzna w garniturze. Na wyludnionych ulicach króluje chaos, przemoc i narkotyki, a wszystko to jest dziełem potomków pierwszych Afrykanów przybyłych na ten ląd. Tak, film Camille'a Delamarre'a jest zarówno nieznośnie czarno-biały w przekazie, jak i bezbarwny w treści. Ale najsłabiej wypadają momenty, kiedy "Brick Mansions" nabiera czerwono-biało-niebieskich rumieńców, a politycznego wydźwięku nie zagłusza nawet głośny rap.