Film - Recenzje

Patologiczna mizantropia i stałe poszukiwanie ujścia dla niechęci i pogardy żywionej dla świata leży u podstaw sensu życia Cesara, bohatera "Słodkich snów", czterdziestoletniego dozorcy w jednej z miejskich kamienic.

Wyobraź sobie, że zamknięto cię w pokoju, w którym masz rozwiązać nudny psychologiczny test. Na stole leżą pączki, wyglądają na pyszne, ale ktoś obiecał, że niedługo pojawią się bardziej świeże, być może jeszcze lepsze. Zjesz te, które widzisz, czy będziesz czekać na nowe?

Komedia "Wielki Rok" była filmową klapą roku. Opowieść o ornitologach z gwiazdorską obsadą (Steve Martin, Jack Black i Owen Wilson) przyniosła przy budżecie 41 mln tylko 7 mln dolarów przychodu.

Wnioski wypływające z dokumentu Michaela Glawoggera są tak oryginalne, że aż porażające.

David Cronenberg z całą pewnością nie jest niewolnikiem konwencji.

Jak na film składający się niemal wyłącznie z samych klisz, "Ave" ogląda się nieźle. Jest to przede wszystkim zasługą dwójki młodych aktorów, którzy bez wysiłku wcielili się w role pogubionych życiowo autostopowiczów.

Kto powiedział, że bohaterowie komedii romantycznych muszą być młodzi, piękni i bogaci? W "Hotelu Marigold" to nie młodość jest atutem, a życiowe doświadczenie. Choć z drugiej strony piękna bohaterom filmu Johna Maddena także odmówić nie sposób.

Potrzeba było sukcesu "Drive", by poprzedni film Nicolasa Windinga Refna "Valhalla: mroczny wojownik" trafił na ekrany polskich kin. Lepiej późno niż wcale.

"Szepty" miały swoją premierę w brytyjskich kinach parę miesięcy wcześniej niż utrzymana w podobnym klimacie "Kobieta w czerni" i jest to film lepszy od obrazu Jamesa Watkinsa, co wcale nie świadczy o jego wartości artystycznej.

Gdy Ralph Fiennes już zdecydował się na reżyserski debiut, postanowił działać ambitnie i bezpiecznie zarazem. Ambitnie, bo wybrał mniej popularny dramat Szekspira (w kinie dotąd nierealizowany, w telewizji zaledwie parę razy). Bezpiecznie, bo Szekspir, na dodatek przeniesiony we współczesne realia i z doborową obsadą, to samograj. Plan więc był doskonały, jego realizacja udała się jednak połowicznie.

"Heniek" reklamowany jest jako czarna komedia, lecz nie ma w nim tradycyjnie pojętej wesołości. Więcej w nim gorzkich spostrzeżeń na temat polskiej rzeczywistości niż bawiących do łez żartów.

Ta historia nie mogła mieć dobrego zakończenia, w dodatku zaczyna się jak zła baśń.

"Marley" – film dokumentalny o legendzie reggae to nie tylko opowieść o wybitnym muzyku.

Nakręcony w zaledwie pięć dni podczas festiwalu muzycznego w Szkocji najnowszy film Davida Mackenziego ma mnóstwo wdzięku. Rewelacyjnie oddaje atmosferę tego typu imprezy, uwodzi świetną muzyką, bawi na wielu różnych poziomach. Szkoda tylko, że jest w gruncie rzeczy schematyczną romantyczną komedyjką. Brak lepszego pomysłu na scenariusz kładzie całość, niestety.

"Królewna Śnieżka i łowca" zaskakuje posępną i mroczną atmosferą. To wciąż baśń, ale dla dorosłych widzów.

Surowa, ascetyczna opowieść z Afryki Południowej. Ale choć rozgrywa się współcześnie, dowodzi, że apartheid wcale nie zniknął. Nawet jeśli na ekranie nie pojawiają się wcale czarnoskórzy bohaterowie, nawet jeśli nikt nie wykrzykuje tu haseł nienawiści, podziały i uprzedzenia tkwią w ludziach głęboko.

"Najsamotniejsza z planet" to film prawdziwy, bolesny, ale i zaskakująco optymistyczny.

Czy film o japońskim szefie kuchni może być ciekawy dla szerokiej publiczności? Dokument Davida Gelba dowodzi, że tak.

Tom Tykwer od lat próbuje zostać współczesnym Kieślowskim. W "Trzy" był blisko, niestety w efekcie wyszła raczej "Samotność w sieci" niż "Dekalog".

"Uwodziciel" oparty na klasycznej powieści Guy de Maupassanta "Bel Ami" rewolucji w kinie kostiumowym nie przyniesie.