W otwierającej brawurowej scenie filmowany z równoległych ustawień kamery wzrok taliba Mohammeda (Vincent Gallo) kontruje się ze spojrzeniem polujących na niego amerykańskich żołnierzy. Zaszczucie jest jednak wspólne. Boją się ofiara i jego kaci. Kiedy Mohammed w końcu ucieka z konwoju, przyzwyczajony do rozrywkowego kina widz oczekuje atrakcyjnych scen pogoni albo nieprawdopodobnych zwrotów akcji. Jednak w tym samym momencie Skolimowski wykonuje odważną woltę. Zamienia film mający dotychczas znamiona politycznego pamfletu w rodzaj metafizycznego uogólnienia. Brodaty, brudny, milczący Gallo po prostu ucieka. Krajobraz pustynny zastępują zimowe klimaty. Śnieg, ostra mazurska zima, niknącą na tym tle figurka człowieka przerażonego, zagubionego, nieszczęśliwego. Mohammed, podobnie jak widzowie, zdaje sobie sprawę, że droga do ocalenia w tym dziwnym kraju będzie trasą finałową. Jeszcze jeden kilometr wytrzyma, jeszcze pół, kilka kroków. To już koniec?