Teatr

Pamiętam "Pinokia", na którego zabrała mnie babcia, miałem wtedy sześć lat. W jednej ze scen aktor grający postać tytułową miał na rękach kajdanki. Poza kajdankami pamiętam też zapach. Małe teatry specyficznie pachną, czuję to i teraz, kiedy jeżdżę ze spektaklami po Polsce.

W zapachu kulis pierwszy raz poczułem magię teatru. Czasem o niej zapominam, ale zawsze wraca do mnie razem z tym zapachem. Pierwsze skojarzenie, jakie przychodzi mi do głowy, kiedy go poczuję, to właśnie "Pinokio" w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu. Może gdyby nie tamto przedstawienie, nie czułbym teraz takiej frajdy z bycia aktorem?

Innym ważnym, już świadomie przeżywanym doświadczeniem były krakowskie spektakle Krystiana Lupy. Na "Braciach Karamazow" przesiedziałem siedem godzin nieruchomo, z otwartymi ustami. Nie mogłem oderwać oczu od Jana Frycza grającego Iwana. Miałem gęsią skórkę, byłem jak mały chłopiec, który dostaje ciastko i cieszy się z niego tak bardzo, że nie wie, co z nim zrobić. Fascynujące było to, jak Lupa, mając już tak ogromną świadomość, dalej poszukiwał granic teatru. To było aktorstwo najwyższej próby, reżyserski majstersztyk, energia nie do powtórzenia.

Aktorstwo

W moim domu od zawsze panował niebywały kult aktora. Filmy oglądało się ze względu na to, kto w nich gra. Takie myślenie moja mama zaszczepiła we mnie bardzo wcześnie. Zawdzięczam jej zresztą znacznie więcej. W czasach podstawówki pozwalała mi oglądać wszystkie puszczane w telewizji arcydzieła filmowe. Wiem, że większość moich kolegów nie miała wtedy takiego szczęścia. Gdy byłem w szóstej albo siódmej klasie, zobaczyłem "Taksówkarza", "Stracha na wróble", "Dawno temu w Ameryce". Nie ma w tym nic oryginalnego, te filmy zna 90 proc. ludzi na kuli ziemskiej, ale dla mnie ważne okazało się, że widziałem je w tak młodym wieku. Już wtedy zacząłem rozumieć, choć chyba nie całkiem świadomie, ile znaczy dla filmu kreacja aktorska. Z pasją oglądałem potem Roberta De Niro w "Przebudzeniu" i Daniela Day-Lewisa w "Mojej lewej stopie". Widziałem w nich energię, witalność, biologię, która aż furczy. To samo widzę u Ala Pacino, Johnny’ego Deppa, Janusza Gajosa, Jana Frycza, Anthony’ego Hopkinsa. Na półce mam wszystkie filmy z ich udziałem i cały czas do nich wracam.

Filmy

Żeby trafić na moją półkę, muszą coś ze mną zrobić. Nie wiem co, nie umiem tego nazwać ani zanalizować. I chyba nie chcę. To coś znalazłem w filmach Paula Thomasa Andersona. Nakręcił do tej pory tylko cztery i każdy z nich jest moim zdaniem genialny. Zwłaszcza "Lewy sercowy". To, co Anderson wyczynia w nim ze swoją wyobraźnią, i jaki świat udaje mu się za jej pomocą wykreować, po prostu wbiło mnie w fotel. Adam Sandler, aktor dość przeciętny, za którym nie przepadam, dzięki wprawnej ręce reżysera stworzył tam kreację niezapomnianą.