W pani przypadku film to rodzinny biznes. Pani, siostra, rodzice, partnerzy życiowi, dzieci…
Nie chciałam tego zawodu dla moich dzieci. Zawsze pozwalałam im wybierać samodzielnie. Mnie rodzice próbowali ochronić przed różnymi życiowymi wyborami, związkiem z Rogerem Vadimem, musiałam pazurami walczyć o swoje. Oczywiście wiedząc, jak kręta jest zawodowa ścieżka aktora, nie byłam specjalnie zadowolona, że moje dzieci pójdą tą drogą. Bałam się, że widmo znanych rodziców jeszcze bardziej utrudni im kariery. Ale jakoś im idzie, Chiara (Mastroianni, córka Marcella) robi sporo filmów, mój syn Christian (z Vadimem) woli teatr.

Widziała pani ostatnio film, który by panią poruszył, w którym sama chciałaby pani zagrać.
Zagrać nie, ale oglądając nagrodzone Złotą Palmą w Cannes „4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni” pomyślałam, że to nie tylko film o Rumunii. Sama bardzo angażowałam się w ruch na rzecz legalizacji aborcji we Francji, przeżyłam piekło, jakim jest dla kobiety usunięcie ciąży. Oglądając film Mungiu, pomyślałam, że to też film o młodych Francuzkach z mojego pokolenia. Szkoda, że nikt z nas go nie zrobił 20 lat temu.

Zdarzyło się pani zagrać samą siebie w filmie „Je veux voir”. Jakie to uczucie?
Nie było to takie trudne. W Paryżu spotkałam filmowców, którzy pokazali mi scenariusz, który nie przewidywał dla mnie żadnych dialogów, a cały mój występ miał się opierać na improwizacji. Pomysł był takim wyzwaniem, że nie zdążyłam poczuć zażenowania, że gram siebie. To, co było trudne, to pewna obojętność, którą miałam operować w tej roli. Wiem, że postrzega się mnie jako chłodną aktorkę, ale takie nicnierobienie na ekranie jest trudniejsze niż szarżowanie z ekspresją. Granie Catherine Deneuve jest tak samo trudne, jak granie kogokolwiek innego.