(rocznik 1922), reżyser, scenarzysta i producent. Nakręcił m.in.„Do widzenia, do jutra” (1960) , „Trzeba zabić tę miłość” (1972), „Żółty szalik” (2000) oraz seriale „Stawka większa niż życie" (1965-68), „Kolumbowie” (1970) i „Polskie drogi” (1977)
To nie było takie proste. Po lekturze wiedziałem, że jeśli się zdecyduję, to nie zrobię dosłownej adaptacji książki. W powieści losy głównego bohatera
doprowadzone są do starości , obejmują kilkadziesiąt lat, a to mnie nie interesowało. Więc skróty było kolosalne. U Andermana znalazłem elementy prawdy o tamtym czasie. Mam wiele sygnałów,
że ta prawda jest też w moim filmie. Wykorzystałem niektóre powiedzonka, które zapamiętałem z tamtej epoki. Słyszałem, że „trzeba umieć wąchać czas” weszło już do
języka potocznego.
To była dla mnie najważniejsze – zrobić film inny i pokazać wieloznaczność tamtej epoki. Ocenianie głównego bohatera, granego przez Lesława Żurka, jako postaci negatywnej, jest
dużo przesady. Rozbijmy jego postępowanie na części pierwsze. Co się okazuje? Przenosi za mury szpitala psychiatrycznego tekst powieści poznanego tam pisarza, który twierdzi, że inwigilowany
przez służbę bezpieczeństwa i próbuje ją opublikować. Idzie po najmniejszej linii oporu, wydaje ją pod własnym nazwiskiem, ale przecież to nie jest zbrodnia. Owszem, postępuje nieetycznie,
jest próżny, robi niezasłużoną karierę. Znacznie gorszym występkiem jest sprawa słuchowiska – to już ewidentna kradzież. Idzie mi o to, że nie możemy go potępiać w
czambuł.
