Odwołując się do kanonów europejskiego i amerykańskiego musicalu, francuskiej farsy i telewizyjnego sitcomu, Ozon tworzy błyszczące lakierem do włosów i szeleszczące poliestrem widowisko osadzone w końcu lat 70. Catherine Deneuve wciela się w postać pani Pujol, szacownej matrony, małżonki lokalnego fabrykanta (Fabrice Luchini). Odpowiadające patriarchalnemu modelowi małżeństwo Suzanne i Roberta opiera się burzom i trwa jak skała pośród wzburzonych fal, gdyż jej pogoda i mądrość równoważą jego sangwiniczne napady i skoki w bok. Choć w oczach świata, a także dorosłych dzieci Laurenta i Joelle, matka uchodzi za nudną kurę domową o iście kurzym rozumku. Farsowy rozwój akcji pozwoli ujawnić, jak bardzo wszyscy się mylą w ocenie pani Pujol.

Kiedy pan Pujol ulega atakowi serca, jego małżonka musi przejąć stery odziedziczonej po ojcu fabryki parasoli. Moment jest szczególnie niekorzystny, gdyż wieloletnie zaniedbania i arogancja Roberta doprowadziły robotników do gwałtownych strajków. Jednak Suzanne cała w bistorach, falbankach, biżuterii i z kunsztownie ułożonymi włosami ujawnia nieoczekiwanie zupełnie nową twarz – naturalnego lidera. Zawiązuje pakt z lokalnym trybunem ludowym i ekskochankiem Babinem (Gérard Depardieu), wciąga swoje niezbyt zadowolone z życia dzieci we wspólne zarządzanie fabryką – przywilej, którego papa stanowczo im odmawiał – oraz wyznacza horyzonty dalszego rozwoju przedsiębiorstwa. Zyskując przy tym oddanie i lojalność swoich pracowników, zwłaszcza kobiet zachwyconych nowym modelem zarządzania.

Wbrew pozorom to jeszcze nie jest happy end, a madame Pujol będzie miała okazję udowodnić, jak bardzo odbiega od stereotypu nudnej gospodyni. Zwłaszcza że gdy raz poczuje wiatr w żaglach, nie da się z powrotem zagonić do kuchni.

Ta przemiana w świadomości kobiet jest centralnym tematem filmu Ozona. Feministyczna rewolucja jawi się tu dodatkowo jako warunek konieczny dla dalszego wyzwolenia mniejszości seksualnych: syn pani Pujol dopiero pod wpływem bezgranicznego podziwu dla odwagi i siły matki zaczyna nieśmiało odkrywać własną tożsamość, oczywiście w ramach możliwości oferowanych przez komediowo-farsową konwencję.