Co ty na to, że porównują cię do Jamesa Deana?

Jakub Gierszał: Trochę mnie to bawi, ale trochę też denerwuje. Myślę, że określenie pojawiło się w związku z psychologicznym profilem "Zygi", bohatera, którego gram w "Yumie" Piotra Mularuka. Ale to komplement na wyrost. Nie chciałbym stylizować się na kogokolwiek.

Dominik, którego grasz w "Sali samobójców", nie radzi sobie z oczekiwaniami narzucanymi przez rodziców, szkołę, środowisko.

Ciągle ktoś mówi mu, jak powinien wyglądać, o czym myśleć. Ale żaden z drogowskazów nie jest klarowny. Dominik nie wie, dlaczego powinien iść na studia i robić karierę. Jest inteligentny i nadwrażliwy. Być może dlatego tak mocno odczuwa brak kręgosłupa moralnego, który pomógłby mu w podejmowaniu właściwych decyzji.

Określenie "kręgosłup moralny" kojarzy mi się z niedzielną katechezą.

Każdy, kto zobaczy "Salę samobójców", zrozumie, że nie chodzi o żadną ideologię, tylko portret pewnej postawy. Dominik nie jest facetem bezwolnym, ale zwyczajnie nikt mu dotąd nie powiedział, co jest w życiu ważne.

I dlatego tak desperacko chwyta się sytuacji, w których traktowany jest nie tylko jako ktoś atrakcyjny?

Lgnie do ludzi, którzy obdarzają go akceptacją, ciepłem albo miłością. Fascynuje go kolega z klasy Aleks oraz Sylwia, dziewczyna, którą poznaje w internecie.

Ale czy naprawdę chodzi o akceptację, ciepło, miłość?

Nie wiem, wszystko ma dobrą i złą stronę. Niedawno odgrzebałem jeden z pierwszych mejli przysłanych mi przez Janka Komasę. Miałem za zadanie stworzyć sobie w głowie portret Jana Pawła II – z jednej strony przywołać w pamięci sprawy niepodważalne: charyzmę, humanizm, tolerancję papieża; z drugiej liczne grzechy instytucji, na której czele Jan Paweł II stał i które siłą rzeczy firmował. Doszedłem do wniosku, że żyjemy w czasach bez jednoznacznych wartości i autorytetów.

Dominik to ofiara tego społecznego wybrakowania?

Na pewno. Z determinacją lokuje uczucia w ludziach, którzy, jak mu się wydaje, akceptują go takim, jaki jest. Przecież Sylwia jest postacią negatywną, niszczącą. Ale ona także, podobnie jak Aleks, daje Dominikowi siłę. Mówi: możesz decydować o sobie, możesz być okrutny i niesprawiedliwy. Masz moc.

Rzeczywiście, Dominik potrafi być agresywny i niesprawiedliwy. Na przykład w scenach kłótni z matką.

Jego stosunek do matki jest skomplikowany. Oglądając "Salę samobójców", odkryłem, że jest to również film o postępującej chorobie całej rodziny. Nie wiadomo, gdzie tkwi geneza tej degrengolady. Przecież Agata Kulesza i Krzysztof Pieczyński, moi filmowi rodzice, nie grają potworów. Rodzice jak inni. Zabiegani, skupieni na sobie, na swój sposób kochający syna. Jednak wszyscy w tej rodzinie chorują na brak czułości, empatii, nieumiejętność przekazywania uczuć. Pracując nad rolą Dominika, sporo myślałam o Hamlecie i jego relacji z Gertrudą. W "Sali samobójców" związek bohatera z matką jest równie mocny, biologiczny. Ostatnie słowo Dominika w filmie brzmi: mama.

Sylwia grana przez Romę Gąsiorowską to wykwit anonimowej, często destrukcyjnej społeczności wirtualnej. Czy twoje pokolenie nie wyobraża sobie życia bez internetu?

Staram się podchodzić do tego z dystansem. Nie mam konta na Facebooku, wychowywałem się, grając w piłkę i biegając po podwórku, ale przyglądam się temu zjawisku z uwagą. YouTube wdarł się w naszą kulturę, o powstaniu Facebooka David Fincher zrobił film, dzieciaki uczą się liter z klawiatury, internet stał się molochem bez dna. Sam codziennie przeglądam portale, internet zastępuje mi prasę drukowaną, traktuję sieć jak gazetę codzienną.

I na pewno wpisujesz do Google’a swoje nazwisko...

Nie, ale moja mama sprawdza czasami i donosi mi o wszystkich komentarzach...