Film - Recenzje

"Turbo" to kolejna animacja, której główny bohater wbrew przeciwnościom losu postanawia spełnić swoje najskrytsze marzenia i dowodzi, że nie ma przeszkód nie do przeskoczenia.

W pierwszej scenie "Najlepszych najgorszych wakacji" ojczym głównego bohatera ocenia jego życiowy potencjał na trójkę w dziesięciostopniowej skali. Na szczęście film Nata Faxtona i Jima Rasha zasługuje na znacznie wyższe noty.

Baltasar Kormákur w "Agentach" reanimuje gatunek buddy movie w stylistyce lat 80.

W świecie Ulricha Seidla nadzieja była do tej pory towarem ściśle reglamentowanym i deficytowym. Kontakt z pokładami tego uczucia, uwolnionymi w ostatniej części "rajskiej trylogii", zapewne doprowadzi fanów Austriaka do szoku poznawczego.

Pinokio należy do najbardziej rozpoznawalnych bohaterów włoskiej kultury. Drewniany pajacyk z powieści Carlo Collodiego stał się bohaterem około setki filmów. O własnej wariacji na temat Pinokia myślał nawet sam Federico Fellini, który planował obsadzić w roli tytułowej Roberta Benigniego.

Richard Curtis jest reżyserem, który wciąż zaskakuje, choć jednocześnie działa według sprawdzonych przez siebie schematów. "Czas na miłość" uznał za podsumowanie pewnego etapu swojej drogi – tego, w którym jednocześnie reżyseruje i pisze scenariusze. Od tego filmu postanowił robić tylko albo jedno, albo drugie. Jeśli dotrzyma słowa, mamy ostatnią okazję, żeby wejść do świata zbudowanego od podstaw i w całości zgodnie z jego wrażliwością.

Przygotowania do tego filmu trwały kilka lat. Media kreowały wizerunek Diany, który zmieniał się w zależności od okoliczności. Każdy, kto interesował się życiorysem księżnej, zdawał się mieć wyrobione zdanie na jej temat. Stała się własnością publiczną, my chcieliśmy wyjść poza schemat – przekonują twórcy.

"W imię…" to film problematyczny. Małgorzata Szumowska potwierdza w nim pozycję jednej z najinteligentniejszych i najbardziej utalentowanych twórczyń polskiego kina. Jednocześnie jednak wciąż nie potrafi wspiąć się na wyżyny osiągnięte przy okazji "33 scen z życia".

Spowita marihuanowym dymem, tętniąca mięsistym bitem willa Jamesa Franco, gdzie alkoholowe źródełko nigdy nie wysycha, wydaje się miejscem idealnym na przeczekanie końca świata. Otumanieni imprezowicze ledwie zauważają, że za oknem właśnie wybiła godzina sądu ostatecznego...

"Sekretowi afrykańskiego dziecka" udaje się uniknąć melodramatycznego sentymentalizmu.

"Twój czas się skończył" – mówi do Robin Wright, mefistofeliczny agent grany przez Harveya Keitela. "Nie grasz już w dobrych filmach, pora na emeryturę", przekonuje, a my zaczynamy już wierzyć, nawet jeśli mamy w pamięci świetne role tej aktorki z ostatnich kilku lat (choćby w serialu "House of Cards").

Chmury ze złomu, blaszane choinki i trawa, metalowe chodniki, budynki i góry, gadające czajniki, żelazka i narzędzia o przeróżnych kształtach. Oto królestwo Zardzezii. Najzabawniejszą, a przy tym najbardziej rozpoznawalną maszyną jest w nim Sir Blaszka, którego odwaga nie rdzewieje nigdy.

"Ci, którzy żyją i umierają" to kolejny z całej serii niemieckojęzycznych filmów nastawionych na konfrontację z duchami przeszłości. Tym razem jednak egzorcyzmy nie odnoszą zamierzonego efektu.

Niektórzy porównują Asghara Farhadiego do Antonioniego. Po obejrzeniu przejmującej "Przeszłości" sądzę jednak, że w swoim pojmowaniu kina najbliżej jest mu Kieślowskiego.

"W kręgu miłości" zgrabnie łączy czułość i gniew, melodramatyczne schematy i anarchistyczną energię. Nowe dzieło Felixa Van Groeningena z jednakową intensywnością oddaje emocje towarzyszące różnym etapom związku dwojga ludzi: od początkowego zauroczenia aż po gorzkie rozczarowanie sobą nawzajem. Trudno się oprzeć wrażeniu, że właśnie takie filmy kręciłby Ingmar Bergman, gdyby w trakcie pracy słuchał muzyki bluegrassowej.

Choć obraz gangsterskiego życia z "Szybkiego cashu 2" zakrawa na karykaturę, reżyser do samego końca pozostaje śmiertelnie poważny.

"Królów lata" okrzyknięto odkryciem tegorocznego festiwalu Sundance. Z pewnością film Jordana Vogt-Robertsa potrafi zaskarbić sobie sympatię nawet sceptycznych widzów.

Jeśli ktoś jeszcze potrzebuje dowodu, że polskim filmowcom niespecjalnie wychodzi kino gatunkowe, powinien się wybrać na "Ostrą randkę". Już sam tytuł – na plakatach widniejący z budzącym grozę dopiskiem "3D" – może odstraszyć mniej odpornych widzów. Tych, którzy dadzą się jednak skusić, czeka trudna próba.

Michael Bay znowu kręci za grosze. To oczywiście w jego przypadku i tak fura kasy – 26 milionów dolarów – ale budżet "Sztangi i cashu" (cóż za okropny tytuł!) blednie w porównaniu z pieniędzmi, które wydano na hollywoodzkie ekstrawagancje z wygenerowanymi komputerowo ogromnych rozmiarów robotami.

Reżyserskiego debiutu Juana Carlosa Mediny nie można raczej uznać za objawienie w hiszpańskim horrorze. Ale na "Granice bólu" warto zwrócić uwagę – choć niedoskonałe, mają więcej klasy niż podobne produkcje z Hollywood.