Był odpychający fizycznie, jednak magnetyzował kobiety. W tym filmie wspomnienia żony i kochanki Mussoliniego, Idy Dalser (kreacja Giovanny Mezzogiorno), są pełne erotycznej ekstazy. Marco Bellocchio powraca do pierwszej reżyserskiej ligi – chociaż swoich zwolenników miały już dwa wcześniejsze jego filmy – "Witaj, nocy" (2003) i "Czas religii" 2002. W "Zwycięzcy" pokazuje, do jakiego stopnia polityka ma charakter erotyczny. Żeby zdobyć władzę, trzeba rozkochać w sobie ludzi, a to Mussolini potrafił. Mówił: "Sama krew pcha koła historii".

Bellocchio, którego większość filmów zdradza jego wyrazisty, lewicowy temperament, również w "Zwycięzcy" precyzyjnie wskazuje na repetycje historii, o której często decyduje żądza panowania nad tłumem. Potencjalni szaleńcy, tyrani, intelektualni słabeusze, cyniczni hochsztaplerzy wciąż zyskują przychylność tłumów. W myśl tej wykładni "Zwycięzca" Bellocchio nie jest typowym filmem biograficznym, tylko rodzajem filozofującej przypowiastki o wiecznych kulisach sprawowania władzy. Chociaż opowieść o śmierci dyktatora i narodzinach przeklętej legendy pokazuje z perspektywy prywatnej – jego pierwszej, odrzuconej żony.