Na ekrany trafiały różne pocięte i ocenzurowane wersje. Dopiero po kilku latach ukazała się pełna, blisko trzygodzinna wersja reżyserska. Tyle że w międzyczasie skandal ucichł i „Kaligula” poniósł spektakularną kasową klęskę, co być może stało się głównym powodem zainwestowania branży porno w tanią technikę wideo i produkowania prymitywnych pornosów.

Tymczasem na ich tle „Kaligula” prezentuje się jak arcydzieło. Zadziwia perwersyjną pomysłowością w antycznych dekoracjach. Choć wystylizowany, to jednak szukający prawdy realiów rzymskich orgii. Sprośny, a jednocześnie kostiumowo i bezkostiumowo nonkonformistyczny, otwierający drogę rozmaitym campowym twórcom. Gdyby przyłożyć doń definicję pornografii zaproponowaną przez Umberta Eco, że porno jest wtedy, gdy wszystko, co pomiędzy „momentami” się przewija, to „Kaligula” pornografią nie jest na pewno. Bo tu jednak ogląda się wszystko, a momentami wręcz czeka na to, co pomiędzy „momentami”, które tak bardzo jak 30 lat temu już nie szokują.

A szokować może prawie wszystko. Borowczyk np. za najbardziej pornograficzny film świata uważał „Królewnę Śnieżkę” Disneya, którą nazywał "apoteozą pedofilii". Faktycznie, na takim tle filmy Ferreriego, Borowczyka i Brassa ogląda się dziś jak niewinne świerszczyki.

Kolekcja Francuska:
„Wielkie żarcie” (1973); reż. Marco Ferreri
„Opowieści niemoralne” (1974), „Bestia” (1975); reż. Walerian Borowczyk

"Kaligula” (1980); reż. Tinto Brass, dystrybucja: Epelpol