"Zaczynałem od noszenia kabli" - o swojej karierze od pucybuta do Oscara "Kulturze TV" opowiada Guillermo Navarro, operator uhonorowany w tym roku za film "Labirynt Fauna"
Pana poprzedni film to adaptacja komisku "Hellboy". Czy przy tworzeniu "Labiryntu..." też inspirował się pan stylistyką
komiksu?
Podobają mi się mroczne baśniowe klimaty, w których działają komiksowi superbohaterowie. Myślę jednak, że świetnie czują się w nich też postaci z tradycyjnych ludowych opowieści. Podczas pracy nad "Labiryntem..." inspirowałem się nie tylko nowoczesną popkulturą i starymi legendami, ale też XIX-wiecznym malarstwem symbolicznym. Wtedy każdy obraz był jak zagadka.
Współpracował pan z wieloma znanymi reżyserami, m.in. Robertem Rodriguezem i Quentinem Tarantino. Które z tych spotkań najwięcej pana nauczyło?
Tych dwóch facetów to absolutni geniusze, ale z reżyserem "Labiryntu..." Guillermo del Toro łączą mnie nie tylko profesjonalne stosunki. Poznaliśmy się 20 lat temu, kiedy stawiałem pierwsze kroki w Stanach i pracowałem głównie przy reklamówkach. Połączyło nas nie tylko to samo imię - wcale nie tak popularne w Meksyku - ale też uwielbienie dla dziwnych klimatów i upiornych historii. Przy nich czujemy się spełnieni (śmiech).
Skończył pan socjologię. Jak na operatora, to dość oryginalny kierunek.
Do przemysłu filmowego nie trafiłem dzięki szkole, ale terminowaniu u kolejnych reżyserów. Na plan filmowy wciągnęła mnie siostra producentka. Zacząłem od fotosów, a potem przeszedłem karkołomną drogę. Nosiłem kable, byłem asystentem asystenta reżysera, uczyłem się obsługi kamery i powoli wspinałem się po szeblach kinowej hierarchii.
Pochodzi pan z Meksyku, ale zrobił karierę w USA. Jak wspomina pan początki?
Wszyscy powtarzali wtedy, że w Stanach Meksykanin może zostać najwyżej ogrodnikiem. Hollywood, zanim zaczął obsadzać latynoamerykańskie gwiazdy w głównych rolach, długo korzystał z meksykańskich techników, bo pracowali za niższe stawki. Poza tym wiele zachodnich filmów kręci się w Ameryce Południowej. Są tam góry, pustynie, ciekawe krajobrazy i tańsze hotele.
Podobają mi się mroczne baśniowe klimaty, w których działają komiksowi superbohaterowie. Myślę jednak, że świetnie czują się w nich też postaci z tradycyjnych ludowych opowieści. Podczas pracy nad "Labiryntem..." inspirowałem się nie tylko nowoczesną popkulturą i starymi legendami, ale też XIX-wiecznym malarstwem symbolicznym. Wtedy każdy obraz był jak zagadka.
Współpracował pan z wieloma znanymi reżyserami, m.in. Robertem Rodriguezem i Quentinem Tarantino. Które z tych spotkań najwięcej pana nauczyło?
Tych dwóch facetów to absolutni geniusze, ale z reżyserem "Labiryntu..." Guillermo del Toro łączą mnie nie tylko profesjonalne stosunki. Poznaliśmy się 20 lat temu, kiedy stawiałem pierwsze kroki w Stanach i pracowałem głównie przy reklamówkach. Połączyło nas nie tylko to samo imię - wcale nie tak popularne w Meksyku - ale też uwielbienie dla dziwnych klimatów i upiornych historii. Przy nich czujemy się spełnieni (śmiech).
Skończył pan socjologię. Jak na operatora, to dość oryginalny kierunek.
Do przemysłu filmowego nie trafiłem dzięki szkole, ale terminowaniu u kolejnych reżyserów. Na plan filmowy wciągnęła mnie siostra producentka. Zacząłem od fotosów, a potem przeszedłem karkołomną drogę. Nosiłem kable, byłem asystentem asystenta reżysera, uczyłem się obsługi kamery i powoli wspinałem się po szeblach kinowej hierarchii.
Pochodzi pan z Meksyku, ale zrobił karierę w USA. Jak wspomina pan początki?
Wszyscy powtarzali wtedy, że w Stanach Meksykanin może zostać najwyżej ogrodnikiem. Hollywood, zanim zaczął obsadzać latynoamerykańskie gwiazdy w głównych rolach, długo korzystał z meksykańskich techników, bo pracowali za niższe stawki. Poza tym wiele zachodnich filmów kręci się w Ameryce Południowej. Są tam góry, pustynie, ciekawe krajobrazy i tańsze hotele.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło dziennik.pl