Hollywoodzcy producenci sztucznie podzielili ekranizację ostatniego tomu "Harry’ego Pottera" na dwie części, choć bez trudu dałoby się z obu odsłon "Insygniów śmierci" skroić świetny, choćby i trzygodzinny film. A tak dostaliśmy dwa nieco słabsze – wciąż jednak imponujące rozmachem i reżyserską rzetelnością Davida Yatesa. Pierwsza część zgrabnie, choć bez większych emocji przygotowała widzów do finałowego starcia Pottera z Voldemortem. Druga jest natomiast mocno rozciągniętą serią magicznych pojedynków – za to zrealizowaną perfekcyjnie, bez zbędnego efekciarstwa. I choć film zamykający cykl niemal pozbawiony jest fabuły, paradoksalnie pozwala lepiej zrozumieć motywacje i pragnienia bohaterów.

Harry, Ron i Hermiona szukają ostatnich horkruksów – magicznych przedmiotów, w których Voldemort zaklął cząstki swojej duszy, co miało uczynić go nieśmiertelnym. Ich zniszczenie pozwoli stawić czoła Czarnemu Panu. Jednak ostatnim horkruksem jest sam Harry Potter – dopiero jego śmierć może uwolnić świat od arcywroga.

Podobnie jak książkowy oryginał, także filmowe "Insygnia śmierci" są najbardziej ponurą, gwałtowną, chwilami przerażającą częścią cyklu. Magiczna szkoła Hogwart staje się ponurą scenerią apokaliptycznej walki dobra i zła. Trup ściele się gęsto, magia odsłania swoje mroczne oblicze. Świat czarodziejów okazuje się światem zdrajców i morderców, szaleńców opętanych żądzą władzy, a nawet szlachetni bohaterowie mogą okazać się wytrawnymi manipulatorami. Tak jakby Harry Potter, osiągnąwszy wiek dojrzały, musiał nagle stanąć twarzą w twarz z całym brudem i złem świata.