Nie czujesz się wieczną debiutantką? Debiutowałaś razem z Janem Komasą i Maciejem Migasem nowelowym filmem "Oda do radości", teraz znów debiut...

Anna Kazejak: Zrobiłam jeszcze krótkometrażowy "Kilka prostych słów", który też był pokazywany jako debiut w "Kobiecym metrażu". Świetnie jest tak ciągle debiutować, ale myślę, że "Skrzydlate świnie" definitywnie zakończą ten etap. Dobrze jest spojrzeć na ten film w kontekście dwóch pozostałych – tym razem chciałam zrobić coś innego. Tamte obrazy przyniosły mi dużo satysfakcji twórczej, ale rozczarowała mnie liczba widzów, która je zobaczyła. Oczywiście są pewne cechy wspólne łączące wszystkie te filmy, ale w moim zawodzie fascynujące jest to, że można za każdym razem opowiadać nową historię w nowy sposób.

Ten wspólny mianownik to tzw. Polska B?

Pochodzę z mniejszego miasta, to są klimaty, które czuję i rozumiem, i myślę, że w głębi serca jestem wciąż prowincjuszką. Nie jest to kompleks, wręcz przeciwnie – ja to w sobie pielęgnuję, żeby nie zachłysnąć się wielkomiejskością. Interesują mnie rodzinne napięcia i relacje między ludźmi, które powstają w mniejszych skupiskach niż Warszawa.

To Doman Nowakowski przyszedł ze scenariuszem o kibicach?

Nasze spotkanie zaaranżował Michał Kwieciński z Akson Studio. Kiedy przedstawiłam mu zalążek pomysłu na "Świnie", skontaktował mnie z Domanem, który od dawna siedzi w tematyce kibicowskiej. Potem tylko cztery lata wspólnej pracy i już jest film.