Plakat filmu quot;Kołysanka quot;, reż. Juliusz Machulski

Prowincja rodem z horroru

Sam mawia, że to, co w życiu prawdziwe, w kinie bywa przeważnie nieciekawe. Powtarza od lat, że naczelnym zadaniem kina jest opowiadanie zajmujących historii, bo dopiero na nich można nadbudować coś więcej.

W "Kołysance" baza w postaci dobrej anegdoty jest, nadbudowy jednak zabrakło. Pomysł na wampiryczną komedię był świetny: polską rodzinę Addamsów wysłać na mazurską wioskę, niesamowitość rodem z horroru zderzyć ze zgrzebnymi realiami prowincji i w ten sposób odczarować jej sielski, anielski wizerunek z "Rancza" albo komedii Jacka Bromskiego.

Wampiry kontra księża

Wieś jest archetypiczna, żyjąca własnym rytmem, odcięta od świata. I nagle pojawiają się obcy – Makarewiczowie: małżeństwo z czwórką dzieci (piąte w drodze) i krzepkim jak na 550-latka dziadkiem. Są inni jeszcze bardziej niż miastowi z seriali. Dziwnie bladzi, z sińcami po oczyma. W dzień senni, w nocy ożywieni, pojawiający się bezszelestnie jak duchy. Lepią gliniane figurki na zlecenie i nie lubią gości.

Głowa rodu (Robert Więckiewicz) marzy, żeby osiąść tu na stałe. Jego bladolica żona (Małgorzata Buczkowska) chciałaby raczej wyjechać do miasta. Sojusznika znajduje w dziadku (Janusz Chabior), któremu na problemy z dwoma ostatnimi zębami przydałaby się wizyta u protetyka. Tymczasem wkrótce po przybyciu Makarewiczów w okolicy zaczynają ginąć ludzie. Miejscowa policja nie radzi sobie ze śledztwem, choć posterunkowy Nowak (Przemysław Bluszcz) trafia w końcu na właściwy trop.

Robert Więckiewicz w quot;Kołysance quot;