Film Hakona Liu jest równie egzotyczny jak sam reżyser łączący norwesko-chińskie korzenie. Jego bohaterowie też istnieją na styku tych dwóch nieprzystających do siebie światów: emocjonalnie chłodnej Skandynawii i rozpalonego tropikalną gorączką Wschodu.
Kicki (Pernilla August) poznajemy w chwili, gdy w swym malutkim, obskurnym apartamencie rozmawia przez internet z odzianym w garnitur Chińczykiem – tych dwoje ewidentnie łączy sieciowy romans. Mężczyzna zaprasza Kicki do Tajpej, ale otaczająca kobietę aura rezygnacji podpowiada, że raczej nie wybierze się w tę podróż.
Depresyjne wrażenie pogłębia się, gdy za pomocą półsłówek odkrywamy przeszłość Kicki – całe lata spędziła za granicą, oddawszy na wychowanie matce swojego malutkiego synka, teraz już 16-latka Victora. W spontanicznym odruchu proponuje chłopcu wspólne wakacje. Za chwilę widzimy ich podczas pierwszej upalnej nocy w tanim motelu w Tajpej.
Szybko staje się jasne, że podróż z synem była pretekstem, by spotkać się z panem Changiem (Eric Tsang). Kicki nie czuje żadnej więzi z nastolatkiem ani prawdziwej potrzeby, by takową nawiązać. Pozostawiony sam sobie chłopak snuje się po mieście i poznaje lokalnego rówieśnika imieniem Didi, który narzuca mu swoje towarzystwo i jako samozwańczy przewodnik obwozi kradzionym motorowerem po nieturystycznych szlakach metropolii.
Spotkanie Kicki z Changiem – zamożnym biznesmenem – jest jednym z najlepiej skonstruowanych momentów fabuły i nadaje bieg dalszym wydarzeniom. Desperacka ucieczka przed samotnością zmusza Kicki do konfrontacji z grzechami przeszłości i wreszcie wzięcia na siebie odpowiedzialności za dokonane wybory.
"Miss Kicki" to kameralny, celowo nieefektowny i w gruncie rzeczy bardzo prosty w swoim przesłaniu obraz. Jednak smutek i brzydota kłócące się z wyobrażeniem o egzotycznych wakacjach nadają mu nadspodziewanej wiarygodności. Nie ma urlopu od życia – warto o tym pamiętać.
Film będzie pokazywany w kinach wraz z krótkometrażowym "Wszystko".
MISS KICKI | Szwecja, Tajwan 2008 | reżyseria: Hakon Liu | dystrybucja: Spectator | czas: 85 min
