W dokumencie "Wild Man Blues" poznacie klarnecistę, wciąż pouczanego przez jego dziewczynę i zaskoczonego własną sławą. – mówi Allen do tłumu w Wenecji, gdzie odbywa wycieczkę gondolą. – – dodaje. Nie mogą słyszeć tych ironicznych komentarzy, bo stoją za daleko. Docierają one tylko do jego partnerki – Soon-Yi Previn. To ona łagodzi neurozy Allena, instruuje go, co i jak robić, sprowadza na ziemię: – Nikt przecież nie przychodzi na twoje koncerty, żeby słuchać, jak grasz na klarnecie. Chcą cię tylko zobaczyć.
W 1997 roku dokumentalistka, Barbara Kopple towarzyszyła Allenowi podczas jego europejskiej trasy. Podróżowali z nim, jak zwykle, siostra, która jest jednocześnie jego menedżerką, Soon-Yi oraz zespół jazzowy pod dyrekcją Eddy’ego Davisa. Powstał film, w którym Allen żyje jak gwiazda rocka. Twierdzi, że to dla niego odskocznie od codzienności. Bo gdy wraca do Nowego Jorku, prowadzi nudne życie inteligenta, częściej pisarza niż reżysera.
W "Wild Man Blues" jest zdumiony szaleństwem wokół siebie. Patrząc przez okno hotelu na setki fanów, spodziewa się, że to pomyłka. W drogim, ogromnym apartamencie zachowuje się jak dzieciak, którego wpuszczono do miejsca przeznaczonego dla dygnitarzy. – mówi.
Po trasie z europejskimi odznaczeniami, dyplomami, medalami, prezentami od burmistrzów odwiedza w Nowym Jorku rodziców, którzy – tak jak Soon-Yi – nie zachwycają się jego sławą.
Po obejrzeniu tej historii łatwo zrozumieć, dlaczego produkuje scenariusze tak często i dlaczego nie przestaje śmieszyć. Nie może mu to sprawiać dużej trudności – teksty wypowiadane przez niego prywatnie układają się w sceny z jego najlepszych filmów.
Łatwo to sprawdzić, oglądając zaraz po "Wild Man Blues" pozostałe filmy w tym zbiorze: "Strzały na Broadwayu", "Jej wysokość Afrodytę", "Celebrity", "Wszyscy mówią: kocham cię", "Przejrzeć Harry’ego".
WOODY ALLEN. ANTOLOGIA, CZĘŚĆ I | dystrybucja: Kino Świat
