Jose Pozo to chyba najbardziej hołubiony w tej chwili animator Półwyspu Iberyjskiego. Jego "El Cid - legenda o mężnym rycerzu” (ekranizacja sztuki Pierre’a Corneille’a "Cyd”) była najdroższym filmem animowanym w historii hiszpańskiej kinematografii i jednocześnie inteligentną grą z klasycznym tekstem.
"Don Chichot” to z kolei wariacja na motywach powieści Miguela Cervantesa. Bohaterów poznajemy w momencie kryzysu. Don Kichot (głos Artura Żmijewskiego) i jego giermek Sancho Pansa (Krzysztof Globisz), po porażce, znanej z kart powieści, wyprawy nie rozmawiają ze sobą, a ich animozje wpływają na relacje ich "środków transportu” - osła Rucia (czy jest jeszcze film, w którym nie słyszymy głosu Borysa Szyca?) i konia Rosynanta (Tomasz Kot). Mimo konfliktu panowie postanawiają wyruszyć w kolejną wspólną podróż, by pokonać Rycerza Srebrnego Księżyca. Ten bowiem, zafascynowany legendą Don Kichota, postanowił wyzwać słynnego rycerza na pojedynek. Problem w tym, że zwabionych sławą wojaka z La Manchy jest więcej i Don Kichot będzie musiał zmierzyć się także z tłumem podszywających się pod niego imitatorów.
Film Pozo stara się utrzymać na fali shrekopodobnych propozycji, w oparciu o zasadę: „dla każdego coś miłego”. Dla dorosłych gra literackimi aluzjami (czy czytałeś wystarczająco uważnie?), dla dzieci średnio wyrafinowany humor i znane maskotki. Uczynienie głównym bohaterem osła trudno potraktować inaczej niż żałosne epigoństwo, podobnie jest z dialogami. Polskie tłumaczenie Bartosza Wierzbięty jest jak zawsze doskonałe, ciężko jednak uciec od wrażenia, że autor odcina kupony od wcześniejszych sukcesów. Część dialogów brzmi wręcz podejrzanie znajomo. Szczęśliwie słyszymy je w wykonaniu profesjonalnych aktorów, a nie jak to ostatnio bywa, piosenkarek, kabareciarzy, czy celebrytów znanych z tego, że są znani. I choć "Don Chichota” ogląda się bez bólu, czy zażenowania, trudno nie odczuć zmęczenia materiału. To prawie dobre kino rodzinne. A z "prawie” wiadomo jak jest.
