Cud zdarza się po prostu, ot tak, jakby nigdy nic, ale to właśnie w bezradności, jakby zażenowaniu wszystkich wokół zasadza się idea „Lourdes”. Hausner ani nie nie kpi z wiary, nie demaskuje jej iluzji, nie wytyka grzechów. Ze zderzenia kontrastów, ze zdystansowanej narracji wydobywa całą teatralność, rytualną niejednoznaczność pobożnej religijności, która z wiarą ma niewiele wspólnego. A cud, który wiarę zamiast utwierdzać, burzy nieoczekiwanie porządek świata. W tym filmie nikt nie wierzy absolutnie, wszyscy czują się w jakimś sensie opuszczeni przez boga, skazani na ułomność. Sama uzdrowiona w euforii zamierza wreszcie żyć normalnie: wrócić na studia, założyć rodzinę, nauczyć się grać na fortepianie. W końcu pyta: dlaczego ja? Przecież nie zasłużyła. Nie była specjalnie pobożna, myśli też miała niespecjalnie święte, skupione na poderwaniu przystojnego wolontariusza. Zaczyna rozumieć, że jej szczęście może w każdej chwili prysnąć. Dlatego zaczyna szukać jakiegoś głębszego znaczenia, spróbuje dowieść, że jest godna cudu. W finałowej scenie potańcówki w rytm starych włoskich przebojów, niby szczęśliwa, wybrana, dostaje nagrodę dla pielgrzyma roku, tańczy z tym samym wolontariuszem, którego wcześniej chciała poderwać. Gdy upada i stoi opuszczona obok starej kobiety, która od początku bez słowa się nią opiekuje, sama siada na wózku, wybiera swój los – inny niż w hollywoodzkich scenariuszach.

Lourdes jest u Hausner synonimem nadziei, otuchy i ozdrowienia dla zdesperowanych i umierających. Jednak nadzieja, że nagle, u progu śmierci, wszystko się ułoży, wydaje się absurdalna. Lourdes jest sceną, na której rozgrywa się ludzka komedia: to tu w dymach kadzideł, w strywializowanej świętobliwości okazuje się, że pragnienie szczęścia musi się spotkać z niespełnieniem. Choćby nawet wydarzył się cud.