Nowy film wybitnego reżysera. "Spróbowałem uchwycić coś niewyrażalnego o Polsce"

Światowa premiera filmu "12 obrazów zniewolenia" odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Camerimage. Aktualnie dzieło można oglądać w kinach studyjnych.

Świat Jacka Malczewskiego

Lech Majewski otwiera w swoim filmie świat Jacka Malczewskiego, malarza-symbolisty, który na przełomie XIX i XX wieku malował Polskę – kraj nieistniejący wówczas na mapie. Jego terytorium było podzielone między Rosję, Austro-Węgry i Prusy. Eksplorując fantasmagoryczne imaginarium malarza w wizualnym dialogu bez słów, Majewski kreuje własną wizję historii Polski na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci. Postacie z płócien Malczewskiego maszerują przez dekady historii, walczą i uciekają spod kolejnych jarzm. Stają się nomadami przemierzającymi Syberię i bezkresne pola, by w końcu dotrzeć do współczesnej, zurbanizowanej rzeczywistości pogrążonej w apatycznej konsumpcji.

"12 obrazów zniewolenia" to wyjątkowe, bezdialogowe dzieło inspirowane malarstwem Jacka Malczewskiego, który łączył realizm z bogatą symboliką, mitologią, Biblią oraz historią. Reżyser Lech Majewski za pomocą ożywionych postaci z płócien słynnego symbolisty tworzy wizualny dialog o historii Polski. W filmie występują Jarosław Ulman, Paulina Michalska, Maria Błęka, Anna Kaczkowska oraz Giovanni Bruscino.

Uchwycenie "słowiańskiej duszy"

Ważne dzieła sztuki, podobnie jak duże obiekty niebieskie, mają silną grawitację. Przyciągają na swoje orbity działania artystów w różnych epokach i na różnych polach. (…) Dzięki Malczewskiemu i wspólnie z Malczewskim spróbowałem uchwycić coś niewyrażalnego o naszym kraju, coś, co zachodni komentatorzy nazywają czasami "słowiańską duszą" – mówił Lech Majewski w rozmowie z Agnieszką Skalską.

Kim jest Lech Majewski?

Lech Majewski studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jest też absolwentem Wydziału Reżyserii Szkoły Filmowej w Łodzi. Jego filmy prezentowane były na festiwalach filmowych m.in. w Cannes, Wenecji, Berlinie, Toronto, Rzymie, Nowym Jorku, Londynie, Jerozolimie i Montrealu, zdobywając wiele nagród. Jego wideoarty, fotografie i rzeźby pokazywało wiele muzeów i galerii świata. W 2006 roku nowojorskie Museum of Modern Art uhonorowało jego twórczość organizacją indywidualnej retrospektywy, a rok później instalacja KrewPoety stała się częścią 52. Biennale w Wenecji. Kolejny cykl wideoartów Bruegel Suite był wystawiany w Luwrze, Tel Aviv Museum of Art, National Gallery w Londynie, Prado w Madrycie, w Muzeum Narodowym w Krakowie oraz na 54. weneckim Biennale. Prowadzi również wykłady na wielu uniwersytetach i uczelniach świata; od Canterbury University w Nowej Zelandii, poprzez Harvard i Berkeley w USA, po Uniwersytet w Pizie i Akademię Sztuk Pięknych w Rzymie. Jest członkiem Amerykańskiej Gildii Reżyserów, Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej i Europejskiej Akademii Filmowej.

Filmografia: "Rycerz" (1980), "Lot świerkowej gęsi" (1986), "Więzień Rio" (1988), "Ewangelia według Harry'ego" (1992), "Basquiat" (scenariusz, producent, 1996), "Pokój saren" (1997), "Wojaczek" (1999), "Angelus" (2001), "Ogród rozkoszy ziemskich" (2004), "Szklane usta" (2006), "Młyn i Krzyż" (2010), "Onirica" (2015), "Dolina Bogów" (2019), "Brigitte Bardot Cudowna" (2023), "12 obrazów zniewolenia" (2026).

Powieści: "Kasztanaja" (1981), "Szczury Manhattanu" (1993), "Pielgrzymka do grobu Brigitte Bardot Cudownej" (1996), "Metafizyka" (2002), "Hipnotyzer" (2003), "Manhattan Babilon" (2015); Eseje: "Asa Nisi Masa – magia 8½" (1994), "Oficjalne Centrum Świata" (1998), "Pejzaż intymny – rozmowy autobiograficzne o świecie i o sztuce" (2017), "Ukryty język symboli" (2020); Poezje: "Baśnie z tysiąca nocy i jednego miasta" (1977), "Poszukiwanie raju" (1978), "Mieszkanie" (1981), "Muzeum mojej nędzy" (1997), "Święty Sebastian" (1998), "Smutek to najgorsza pora dnia" (2019).