Głosy:
Jedenastoletnia Koralina Jones przeprowadza się do wielkiego wiktoriańskiego domostwa. Pozostawiona sama sobie przez rodziców pracoholików, z nudy i ciekawości myszkuje po pokojach i zakamarkach. Przy okazji znajduje drzwi do magicznego równoległego świata spełnionych marzeń, w którym obiady wreszcie są pyszne, a tata i mama – czuli i opiekuńczy. I tylko, co słusznie niepokoi dziewczynkę, zamiast oczu mają zimne guziki...
Ekranizacja bestsellerowej powieści Neila Gaimana uwodzi pomysłowością, bo fabuła daleka jest od schematów, oraz czarnym humorem i mrocznym, burtonowskim klimatem, które tylko co jakiś czas przełamują żywe kolory. I tak jak pełen nawiązań do klasyki literackiej pierwowzór animacja w reżyserii Henry’ego Selicka (twórcy „Miasteczka Halloween”) jest raczej horrorem dla dzieci niż słodką bajeczką na dobranoc. Przerazić się można zarówno terierów zmieniających się w wampirze bestie, jak i guzikowej wiedźmy, bowiem każdy przedmiot i każdy człowiek pokazuje tu w końcu swoją drugą, wredną naturę. W świecie Koraliny bezpiecznie nie może czuć się nikt, nawet dorosły. Dlatego strzeżcie się tych miejsc.
