Ci, którzy spodziewają się skandalu podobnego do "Antychrysta", również będą zawiedzeni. "Melancholia" nie jest filmem szokującym, nie gorszy, co niektórzy z pasją zarzucali poprzedniej produkcji duńskiego reżysera. Ale nie dajmy się zwieść pozorom, Lars von Trier zrobił film przewrotny – elegancki, stonowany, jednocześnie w sposób okrutny i bezwzględny opowiada o pustych rytuałach, pozorowanych gestach bohaterów, bezmyślnych tańcach godowych.

Von Trier nie gubi rytmu w swej opowieści, dzieli jedynie "Melancholię" na dwie części. Pierwsza z nich opowiada o Justine (Kirsten Dunst), druga o jej siostrze Claire (Charlotte Gainsbourg) – ale tak jak siostry są ze sobą nierozerwalnie związane, tak obydwie historie przenikają się, dopełniają, nie mogą istnieć bez siebie. To toksyczna zależność, ale Lars von Trier mówi wyraźnie, nie ma bezinteresownych odruchów, są jedynie wyobrażenia o czystości intencji. Wierzymy, że Claire chciała dobrze, gdy w najdrobniejszych szczegółach organizowała przyjęcie weselne Justine, wydając przy okazji fortunę z majątku męża. Wierzymy również, że Justine w pewnym momencie mogła poczuć, że ta noc nie jest dla niej, raczej dla wszystkich innych zebranych wokół. Ceremoniał weselny sportretowany w "Melancholii" obnaża fasadowość nie tylko kontaktów biesiadników, podważa szczerość zwyczajowych deklaracji małżonków. Bo co one oznaczają tak naprawdę? Co znaczy biel sukni panny młodej? Kolejny kamuflaż, kolejny blamaż. Chcemy ufać zaklęciom, ulegamy ich hipnotyzującym formułom, ale rzeczywistości nie da się zamknąć w efektownych ramach.