Znajomy, polecając mi ten film, powiedział, że to pokuta Stillera za wszystkie debilne filmy, w których zagrał. Faktycznie w "Greenbergu" wręcz trudno go poznać: wcielając się w neurotycznego dziwaka, posługuje się zupełnie innym zestawem środków aktorskich – żadnych min i szarżowania. Sposób, w jaki portretuje swojego bohatera, każe podejrzewać, że to naprawdę świetny aktor, noszący na co dzień maskę niedorozwiniętego błazna.

Roger Greenberg jest mizantropem, pogrążonym w depresji i dręczonym neurozami cieślą, który po latach mieszkania w Nowym Jorku wraca do Los Angeles. W domu swojego brata, który wyjechał na rodzinne wakacje do Wietnamu, ma dojść do siebie po pobycie w szpitalu psychiatrycznym. Pomaga mu w tym asystentka brata – przemiła Florence (Greta Gerwig), dziewczyna, która bierze na siebie sprawy innych. Roger ze swoim paskudnym charakterem – jego głównym zajęciem jest pisanie niekończących się listów ze skargami do różnych instytucji – wywołuje w niej opiekuńcze instynkty.