Dzięki filmowi Książę Persji z impetem wskoczyłeś do kategorii bohaterów kina akcji. Dlaczego zdecydowałeś się na taki film w tym momencie swojej kariery?

Moje dotychczasowa droga nie była zbyt konsekwentna. Może jedyna rzecz jaka jest w niej konsekwentna to właśnie niekonsekwencja. Obojętnie, czy chodzi o niewesoły film o dwóch zakochanych w sobie pasterzach owiec z Wyoming, czy o epicki film akcji jak “Książę Persji”, wszystko sprowadza się do ludzi zaangażowanych w dany projekt, którzy ufają ci i wierzą, że dasz z siebie wszystko. A w końcu chodzi o to, żeby zadowolić widzów. Zrobiliśmy wielki, rozrywkowy film, który spodobał się ludziom.

Czy zanim otrzymałeś rolę Dastana, znałeś popularną serię gier wideo Książę Persji?

W dzieciństwie grałem w oryginalną wersję. Wróciłem do niej podczas kręcenia filmu. Były chwile, kiedy grałem w te grę i mówiłem: “A może spróbujemy to zrobić w filmie?”. Zapraszałem speców od numerów kaskaderskich do przyczepy, pokazywałem im scenę, oni decydowali, żeby to sfilmować – i nagle kończyło się tym, że przez dwie godziny wisiałem nad ziemią na jakichś linkach, pytając sam siebie: “Kurczę, po co ja o tym wspominałem?” Ale potem myślałem sobie: “To będzie naprawdę fajne. Będzie wyglądało nieziemsko i bedzie warte wysypki, której nabawię się od tej uprzęży.”

Jak pracowało się z reżyserem, Mike’em Newellem?

Mike Newell miał świetną wizję tego filmu. To Mike i Jerry Bruckheimer wyszli z pierwszym, fantastycznym pomysłem osadzenia fabuły w świecie rzeczywistym. Pomyślałem – jak zrobić świat rzeczywisty ze świata fantasy? Mike pokazał mi obraz z szóstego wieku, przedstawiający mieszkańca Persji, który leży na dywanie i śni – niemal ma halucynacje. Mike powiedział: “Chcę, żeby ten film wyglądał własnie tak. Chcę, żeby był osadzony w mentalności Persji z szóstego wieku, kiedy ludzie wierzyli, że fantasy staje się prawdą, że można odnaleźć sztylet, który potrafi cofnąć czas – i że to wszystko może się wydarzyć naprawdę, bo wtedy ludzie wierzyli w takie rzeczy.

W filmie jest sporo zapierających dech w piersiach scen kaskaderskich. Czy fizyczny aspekt tej roli był dużym wyzwaniem?

Na co dzień przywiązuję duża wagę do aktywności ruchowej, więc bardzo podobał mi się trening przed filmem i wszystkie kaskaderskie wyczyny. Kiedy dowiedziałem się, że moja postać będzie biegać po ścianach w grze wideo, od razu wiedziałem, że muszę nauczyć się parkouru. Miałem szczęście poznać Davida Belle’a, który wymyślił parkour i ćwiczyć pod jego okiem. Nauczył mnie jak bezpiecznie biegać po ścianach i skakać z dachu. To nie jest żadne oszustwo. Naprawdę to wszystko zrobiliśmy.

Jaki trening odbyłeś przed zdjęciami?

Zaczęliśmy kilka miesięcy wcześniej od normalnego treningu i ćwiczeń parkouru. Na początku pracowałem ze specjalistami od gimnastyki i akrobacji z Los Angeles i codziennie chodziłem do siłowni. Podczas pre-produkcji i w czasie prób w Londynie ćwiczenia układów scen kasaderskich i scen walki zaczęły być bardzo intensywne. Dla księcia Persji to był miesiąc w obozie przeżycia.