"Sucker punch" oznacza cios zadany bez ostrzeżenia, najczęściej nieczysto, czasami zza pleców przeciwnika. Stąd na plakatach filmu Snydera hasło "Nie jesteś na to przygotowany". Za stosowanie "sucker punch" w boksie grozi dyskwalifikacja, a nawet odebranie licencji. W Hollywood zasady panują jednak inne – podejrzewam, że Zack Snyder nie tylko nie zostanie zdyskwalifikowany, ale dostanie zielone światło dla kolejnych ryzykownych projektów.

Ryzykownych, bo "Sucker Punch" to pierwszy film Amerykanina, który nie był oparty na oryginalnym materiale. Wcześniej Snyder adaptował popularne komiksy ("300", "Strażnicy") lub książki dla młodzieży ("Legendy sowiego królestwa"), zaś debiutował znakomitym remakiem legendarnego "Świtu żywych trupów" George’a A. Romero. Teraz wreszcie w pełni mógł pokazać, na co go stać.

Akcja "Sucker Punch" zaczyna się gdzieś w latach 50., gdy główna bohaterka Baby Doll (Emily Browning) trafia do szpitala psychiatrycznego za próbę zabójstwa ojczyma. Nieważne, że wyrodny opiekun próbował zgwałcić, a ostatecznie zamordował młodszą siostrę dziewczyny – wina za jej śmierć również spada na Baby Doll. Ośrodek, do którego ona trafia, jest zresztą piekłem na ziemi, miejscem okrutnych eksperymentów na chorych psychicznie. Baby Doll chroni się więc w świecie marzeń – najpierw wyobraża sobie, że szpital jest burleskowym teatrem, w którym dziewczęta przetrzymywane są wbrew własnej woli. Potem wraz z czwórką towarzyszek niedoli planuje ucieczkę, muszą tylko zdobyć parę niezbędnych przedmiotów, jak plan szpitala i klucze do cel. A próba pozyskania każdego z nich dla Baby Doll zmienia się w kolejną fantazję: a to trafia na pole bitwy podczas I wojny światowej, a to staje do walki z hordami krwiożerczych orków, wreszcie próbuje powstrzymać pociąg, który wiezie do futurystycznej metropolii bombę jądrową.