"Chciałbym zobaczyć na festiwalu film, który mi odkryje kawałek nieopisanego świata. Odważny, opowiedziany własnym językiem. Niech mnie kopnie, wzruszy, rozśmieszy" – mówił przed rozpoczęciem festiwalu przewodniczący jury . spełnia wszystkie te oczekiwania. 36-letni zrobił dzieło kompletne: oparte na świetnym, wciągającym scenariuszu (autorstwa , który bardziej zasługiwał na nagrodę niż ), będące ciekawą propozycją artystyczną, komentujące tuż powojenną historię Polski, ale nie tracące z oczu fabuły na rzecz publicystyki, wreszcie – świetne zagrane.
Bohaterką "Rewersu" jest Sabina (, która dostała tu nagrodę z główna rolę) pracownica działu poezji w dużym wydawnictwie. W cieniu budowy Pałacu Kultury życie trzech kobiet mieszkających pod jednym dachem (matkę Sabiny gra , a babcię ) kręci się wokół wysiłków wydania za mąż nieporadnej w tych sprawach Sabiny. Sprawę zmienia pojawienie się Bronisława ( – nagroda za drugoplanową rolę) – męski jak Humphrey Bogart i waleczny jak tyrmandowski Zły. Związek tych dwojga zmienia film z komedii obyczajowej i rasową komedię kryminalną. "Rewers" dostał w Gdyni również nagrody za zdjęcia (), muzykę () i charakteryzację. Film Lankosza to pierwsza od czasów próba spojrzenia na stalinizm przez pryzmat czarnej komedii, a debiutujący reżyser jest w tej formie zaskakująco przekonujący.
O ile "Rewers" i pokazywane premierowo w Gdyni komentatorzy wymieniali jako pewniaki do nagród, o tyle o sława faworyta sprzed festiwalu – , która już kilka miesięcy temu była wyświetlana w kinach, zaczęła blaknąć. Jednak nagrodzony Srebrnym Lwem, wyróżnieniem dla aktora (Borys Szyc) oraz za dźwięk i kostiumy, film doskonale wpisuje się w pomysł na tegorocznego jury by nagradzać filmy formalnie odważne, zrobione w sposób nieoczywisty, podchodzące z przekorą do naszych narodowych świętości.
Tegoroczna Gdynia była wyjątkowo ciekawą propozycją. Polskie kino pokazało wiele – i to interesujących – twarzy: od filmów wymagających, autorskich jak (nagroda dla aktorki drugoplanowej dla znakomitej ) czy (specjalna nagroda jury za szczególne wartości artystyczne) przez bardzo interesujące próby spojrzenia na naszą najnowszą historię – przez pryzmat dorastania jak we , w wersji czarnej komedii jak "Rewers" czy w konwencji zbliżonej do dreszczowca jak to zrobił Smarzowski. Znalazło się tu miejsce na niebanalne diagnozy społeczne jak mozaikowe , którego reżyser i scenarzysta prowadzi widza przez losy kilkunastu bohaterów anonimowej metropolii w ciągu 24 godzin, znacznie lepsze niż nagrodzone za debiut, mocno przereklamowane . Na tle tych najlepszych kilku filmów na festiwalu gościło kino zwyczajnie udane czy poprawne, choć , czy nie budziły takich emocji widzów.
Wielu młodych twórców pokazało, że w parze z pomysłem i ciekawą historią może iść interesujące wykonanie i artystyczna konsekwencja. Patrząc na polskie kino ostatniego 20-lecia to pozornie logiczne połączenie przestaje być takie oczywiste. Rodzime produkcje przez wiele lat oceniano wybiórczo. Pisano i mówiono o tym, że pojęły ważny temat, pomijając wykonanie, chwalono poszczególne elementy filmowej roboty, nie poddając ocenie czy bronią się one w całości. Tym razem na filmy laureatów dało się spojrzeć jako na projekty pod każdym względem skończone i przemyślane.
