Karierę filmową zrobiłem trochę przypadkiem. Miałem być sportowcem, trenowałem boks, marzyłem o zawodowstwie. Gdy dowiedziałem się o castingu do "Gladiatora" (dramat sportowy Rowdy’ego Herringtona z 1992 roku – red.), postanowiłem spróbować swoich sił. I całkiem niespodziewanie dostałem w tym filmie ważną rolę. Ale nawet wtedy nie myślałem jeszcze poważnie o aktorstwie. Wróciłem do trenowania boksu i szykowałem się do olimpiady w Atlancie. Ale nagle zacząłem dostawać kolejne filmowe propozycje. I przyznaję, Hollywood mnie skusiło. Nie żałuję tej decyzji, choć czasem mi szkoda, że jednak na olimpiadę nie pojechałem.

Miałem szczęście pracować z największymi reżyserami. Występy w filmach Terry’ego Gilliama, Michaela Cimino i Briana De Palmy nauczyły mnie więcej, niż mogłaby mi dać szkoła filmowa. Cenię ich jako artystów i jako przyjaciół. I gdy dowiedziałem się, że mam szansę zagrać w „Pacyfiku”, pomyślałem, że mam jednak sporo szczęścia. Jeżeli wśród twórców znaleźli się Tom Hanks i Steven Spielberg, to jeszcze zanim zaczną się zdjęcia, wiesz, że to będzie coś wyjątkowego. Przecież ci faceci zrobili "Szeregowca Ryana" i "Kompanię braci". Później przychodzi strach, bo zdajesz sobie sprawę, w co się wpakowałeś, jak to jest ważne – i dla twórców, i dla widzów. Wiedziałem też, że będzie to najważniejsza i najtrudniejsza rola, z jaką miałem się zmierzyć.

Chciałem zagrać w "Pacyfiku". Dostałem rolę Johna Basilone’a, tę, z myślą o której szedłem na castingi. O Basilonie słyszałem przed realizacją serialu, bo pochodził z tego samego rejonu co ja, z New Jersey, też trenował boks. Między innymi dlatego bardzo chciałem go zagrać. Co prawda on miał podczas wojny 25 lat, a ja 36, ale jeszcze mogę grać młodych facetów.