W „Szarych ogrodach” zobaczymy cię w najbardziej dramatycznej roli w całej twojej karierze.

Drew Barrymore: Nigdy wcześniej nie musiałam pokazać procesu starzenia się od 18. do 58. roku życia i to na przykładzie osoby, której życie jest bardzo dokładnie udokumentowane. Zdawałam sobie sprawę, że ta rola jest jedną z moich największych życiowych szans i dlatego właśnie, włożyłam w nią więcej pracy niż kiedykolwiek wcześniej. Ściskało mnie w żołądku, bo nie chciałam zawieść wszystkich widzów, którzy są wielbicielami dokumentu poświęconego rodzinie Beale’ów z lat 70., który w Stanach zyskał miano kultowego.

Duża Edie i Mała Edie były uroczymi ekstrawaganckimi kobietami, ale miały też nie po kolei w głowie.

Tak, zgadzam się, że były szalone. Ale zarówno ja, jak i Jessica Lange nie chciałyśmy przedstawić ich jako wariatek, kobiet w ciężkiej depresji czy pełnych złości. Chciałyśmy przekonać widzów, że inaczej patrzyły na świat, że bardzo się kochały. To było powodem, dla którego żyły w totalnej izolacji.


Edith Bouvier Beale i jej córka żyły w brudzie i nędzy w tytułowych Szarych ogrodach, czyli letniej, rodzinnej rezydencji w Hamptons. Czy zdjęcia do filmu zrealizowano na jej terenie?

Nie. Ich dom został odtworzony na terenie zoo w Toronto i tam nakręcono wszystkie zdjęcia.

Jak przygotowywałaś się do roli?

Obejrzałam świetny dokument Alberta i Davida Mayslesów, a potem wraz z Jessicą pojechałyśmy na kilka dni do Szarych ogrodów, aby poznać panującą tam atmosferę. Rezydencja należy obecnie do wydawcy Washington Post Bena Bradlee i Sally Quinn i jest to jeden z najpiękniejszych, emanujących ciepłem domów, jakie kiedykolwiek widziałam. Bardzo się cieszę, że mogłam spędzić noc w sypialni Małej Edie. Choć moja bohaterka nie dała mi zmrużyć oka.

Jak wyglądała twoja współpraca z Jessicą Lange?

To był trudny film. Głównie dlatego, że nasza charakteryzacja trwała wiele godzin. Ale dobrze się rozumiałyśmy.