"Adam"

USA 2009; reżyseria: Max Mayer; obsada: Hugh Dancy, Rose Byrne, Peter Gallagher; dystrybucja: Imperial-Cinepix; czas: 99 min; Premiera: 5 lutego; Ocena 4/6

Raz na jakiś czas zdarza się trafić na film teoretycznie bazujący na ogranych schematach, a jednak unikający wtórności ich mechanicznego powtarzania, odświeżający formułę opowiadania oryginalnym tonem narracji. „Adam” Maksa Mayera jest właśnie jednym z takich przypadków. Na pozór wszystko już było. Był „Rain Man”, „Przebudzenia”, Śniegowe ciastko”, a autyzm w kinie hollywoodzkim doczekał się obowiązkowej formuły rozgrywania na wciąż tej samej nucie oswojenia i emocjonalnego szantażu bazującego na wzruszeniach i współczuciu. W „Adamie” pozornie jest podobnie. Oto chory na zespół Aspergera Adam poznaje nową sąsiadkę. Niedawno umarł jego ojciec. Bez niego trudno mu funkcjonować. Adam ma trudności z komunikacją, ze zrozumieniem uczuć innych. Umie mówić tylko wprost, nie potrafi kłamać, żartować. I wszystko bierze wprost, nie wyczuwa ukrytych znaczeń, nie rozumie konwenansów. Ma więc problemy z egzystowaniem wśród „normalnych”. Pracuje w laboratorium zabawkarskim jako elektronik. Zostaje zwolniony, bo jest za dobry. Konieczność zmiany pracy, a być może mieszkania, przyprawia go o paniczny strach.

Wtedy w jego życiu pojawia się Beth. Sama w trudnej sytuacji, zraniona przez byłego chłopaka, w dodatku obciążona procesem uwielbianego bezgranicznie ojca. Początkowo nieświadoma choroby Adama bierze go za dziwaka. Ten pokazuje jej swoje astronomiczne planetarium, szopy w Central Parku. Gdy w końcu problemy Adama wychodzą na jaw, Beth uczy się go rozumieć i akceptować. Adam imponuje jej wiedzą, dziecięcą prostolinijnością, która z czasem staje się jednak coraz bardziej kłopotliwa.