Dyskusję rozpoczęliśmy artykułem Jacka Wakara o kondycji polskiego teatru. Głos w debacie zabrali także Michał Mendyk i Marcin Staniszewski, którzy podsumowali dwie dekady artystycznej wolności w muzyce rozrywkowej i poważnej. W najbliższych numerach zamieścimy kolejne wypowiedzi. Nasi publicyści zastanawiać się będą m.in. nad tym, jak polscy artyści odnaleźli się po przemianach 1989 roku oraz jak nasza literatura, sztuki plastyczne i architektura radzą sobie z wyzwaniami współczesności – wolnym rynkiem, integracją europejską i globalizacją.



Nie jest łatwo ogarnąć syntetycznym spojrzeniem kino polskie ostatnich dwóch dekad.

W potocznej świadomości utrwalanej głosami krytyki okres po roku 1989 w naszej kinematografii do najszczęśliwszych nie należy. Gdyby się wsłuchać w głosy co bardziej radykalnych, można by dojść do wniosku, że polskie kino upadło najniżej w swojej historii, że go właściwie nie było. Tymczasem da się przecież wyłuskać z tych 20 lat sporo filmów dobrych, które trwale zapiszą się w historii kultury. Sam przyłączałem się niejednokrotnie do chóru tych, którzy naszemu kinu wytykali prowincjonalność, zaściankowość, konformizm, wtórność, koniunkturalizm, ogólną bylejakość. Bo filmy udane stały się w pewnym momencie kolorową plamą na szarym tle miernoty.

Ucieczka z kina Wolność

Ostatnie lata za bardzo przyzwyczaiły nas do tego, że o naszej kinematografii jako całości mówiło się wyłącznie źle. Polskie, poza nielicznymi wyjątkami, znaczyło kiepskie – prowincjonalne, nudne, wydumane kino tak zwane artystyczne albo dla odmiany wtórne, głupie i miałkie kino popularne.