"Marlene"
Angelika Kuźniak
Wydawnictwo Czarne, 2009


Na fotografiach z młodości Marlena nie wygląda na wampa. Jest otyła, piersiasta i macierzyńska. Kilka lat później będzie gwiazdą bez wieku. Dietrich to mit. Ale mit wypracowany, wymyślony i dopracowany w najdrobniejszych szczegółach. Doskonale znamy ten obrazek: Marlena gigantyczna, nienaturalna, w boskiej etoli, w futrzanej czapie, oszczędnie dawkująca gesty i wyznania, z uwodzicielskim spojrzeniem, ironicznym uśmieszkiem. Albo zupełnie inaczej: w męskiej marynarce, w długich, czarnych kozakach, z petem w zębach. Dietrich mityczna uwodziła i wyrzucała kochanków na bruk niepamięci. Marlena rzeczywista prasowała, robiła przepierki i gotowała gulasz. Niemiecki, z kością.

Wydawało się, że wiemy o niej wszystko. Na temat Marleny powstały filmy dokumentalne i biografie literackie, legendy i plotki. A jednak Angelice Kuźniak, autorce „Marelne”, udało się przedstawić tę artystkę tak, jakbyśmy odkrywali ją po raz pierwszy. To książka o cierpliwości reportera. Autorka pisze, że „z dużymi przerwami” pracowała nad „Marlene” dziewięć lat. Szmat czasu. Efekty są jednak widoczne. Koronkowa robota: zarówno jeśli chodzi o formę literacką, jak i treść. Żadnych naddatków. Jak w elementarzu dobrego reportera: została tylko esencja.