W dniu, w którym umówiliśmy się na rozmowę przeziębiłam się i niemal straciłam głos. Wyjątkowo krępująca sytuacja, kiedy ma się przed sobą mistrza wywiadów. Zdarzyła się panu podobna przygoda?
Lawrence Grobel: Owszem zdarzało mi się i to w gorszej sytuacji – kiedy miałem prowadzić rozmowy telewizyjne. Nauczyłem się z wszystkich przeciwności czerpać jakieś korzyści. Kiedy jest pani chora, osoba, z która przeprowadza pani wywiad zaczyna pani współczuć i będzie mówić więcej niż zwykle, by odciążyć panią. Już robię się gadatliwy.

Był pan w sytuacji, kiedy nie dało się wyciągnąć z rozmówcy nic ciekawego?
Miewam uczucie, że mój rozmówca sam sobie robi krzywdę. Jedna z osób, które opisuję w „Sztuce wywiadu. Lekcjach mistrza” próbowała mnie pobić i zabrać mi nagranie. Powtarzałem, że popełnia błąd, bo nagraliśmy dobry materiał. Robert De Niro należy do fatalnych rozmówców. Spotykałem się z nim kilka razy. Zawsze przychodził bardzo spóźniony – umawialiśmy się na 9 rano, a on pojawiał się o 17, bez przerwy zerkał na zegarek. Mniej więcej godzinę zajmowała rozgrzewka do rozmowy, a kiedy ona się zaczynała, natychmiast mówił, że już musi iść, bo umówił się z kumplem. Powiedziałem mu: „jesteś Robertem De Niro, kumple poczekają na ciebie. Musisz zrozumieć, że to, co się teraz między nami dzieje, to materiał na podstawie którego napiszę artykuł i nie wypadniesz w nim dobrze”. Pani byłoby łatwiej, bo on lubi ładne kobiety.