Pierwszy klasyczny Melville'owski film to "Szpicel" (1962). Tu na pierwszym planie jest temat lojalności – kto jest przyjacielem, a kto zdrajcą. "Trzeba wybierać - albo umierać, albo kłamać" - głosi motto filmu. To bardzo amerykański film - nawet budka telefoniczna jest skopiowana z hollywoodzkich produkcji.

Milczenie jest złotem

Zdecydowanie najwybitniejszą propozycją w wydanym właśnie boksie jest "W kręgu zła". Mocno stylizowany i rozgrywający się w dużym stopniu w plenerze. Wszystko jest tu przeczernione, los nieubłaganie okrutny, ludzie piekielnie samotni i skazani na porażkę. Nawet barwy, choć film jest kolorowy, są tak przygaszone, że sam reżyser mówił o "W kręgu zła", iż to film kolorowy w czerni i bieli.

Wychodzący właśnie z więzienia Corey (Delon) spotyka na swojej drodze ściganego przez całą francuską policję Vogela (Gian Maria Volonte). Z pomocą dawnego kolegi - byłego policjanta i strzelca wyborowego (Yves Montand) - organizują napad na sklep jubilerski na placu Vendome w Paryżu. Cała akcja musi się odbyć w całkowitym milczeniu, w sklepie działa bowiem aparatura nagrywająca, która mogłaby naprowadzić policję na trop włamywaczy. W tym obrazie Melville zostawił swój podpis w stylu, w jakim lubią to robić postmodernistyczni twórcy a la Tarantino: na urządzeniu kluczowym dla napadu są inicjały reżysera "JPM". Bo pewnie bez filmów Melville’a nie byłoby ani Tarantino, ani jego mistrza Sergia Leone.