Podobnie niejednoznaczna jest w „Złodziejach” (1996). Jako profesor filozofii zakochuje się niespodziewanie w dziewczynie z półświatka. Znów jest ludzka, namiętności łączy z wyrachowaniem, bezradność z siłą charakteru. Podobnie podwójna jest w „Placu Vendome”. Po samobójczej śmierci męża jubilera usiłuje sprzedać pochodzące z podejrzanego źródła brylanty. Ucieka od życia w pozór psychicznej choroby, pogrąża się w alkoholizmie. Jest arystokratyczna i zarazem bezbronna, na nowo odkrywa świat i samą siebie. Cały „Plac Vendome” wygląda na film napisany i nakręcony wyłącznie dla niej. Bez Deneuve byłby wyłącznie konfekcją.

Deneuve może dzisiaj pozwolić sobie na wszystko. Prawie wszystko już osiągnęła: ma na koncie Cezary, nagrody w Cannes i Wenecji, nominację do Oscara, do tego milionowy kontrakt z Channel, ma swoje miejsce na listach największych i najseksowniejszych gwiazd kina. Stać ją na parodię swej własnej pozycji w „Ośmiu kobietach” (2002) Ozona i na zagranie robotnicy w „Tańcząc w ciemnościach” (2000) von Triera. Strzeże własnej prywatności, jak ognia unika paparazzich, ale jada kolacje w restauracji i chodzi z córką do kina jak inni mieszkańcy Paryża. I znowu gra u Téchiné’a w jego najnowszej produkcji „Dziewczyna z pociągu”. Jak zwykle zwyczajnie bosko.