Ciężko się z Tobą umówić. Zajęty jesteś bardzo…
Wojciech Smarzowski: No, trochę. Mam jakieś napięcia przed premierą „Domu Złego”. Jeszcze jakieś kolaudacje, mielonki i biegam tak z miejsca na miejsce…

Mielonki?
O seriale mi chodzi. Teraz akurat „Londyńczyków” montuję.

Czyli seriale to mielonka i jako reżyser jesteś trochę rozdarty między koniecznością zarabiania pieniędzy i autorskim kinem, tak?
W ogóle nie jestem rozdarty. Rzeczywiście podzieliłem sobie w głowie rzeczy na takie, które robię dla pieniędzy i takie, które robię dla idei.

A to nie jest rozdarcie?
Nie, ani trochę. Nie robię nic pośrodku. Wtedy to by było rozdarcie. Oczywiście, moim marzeniem jest to, żeby nie musieć robić seriali, tylko kręcić filmy, móc się z nich utrzymać, mieć środki i czas na spokojne przygotowywanie się do kolejnych projektów. To jest sytuacja idealna, która póki co jest niemożliwa, więc czasem robię seriale, czasem robię reklamy. Reklamy są anonimowe, a więc bezpieczne. O nich nie rozmawiamy. Nie wiadomo, którą reklamę zrobiłem. W serialach niestety od razu wszystko widać. Ale, choć robię je dla pieniędzy, robię najlepiej jak potrafię w ramach scenariusza, który dostaję i w ramach warunków, jakie stwarza mi producent. Owszem, istnieją takie seriale, o których można powiedzieć, że są autorskie jak „Twin Peaks” Lyncha, a w polskich realiach „Glina” Pasikowskiego. Tych nie nazwałbym mielonką, ale na razie nie udało mi się jeszcze takiego zrobić.